مظهر العجايب عطار

من نخوردم در همه عمر اي امين
لحم مرده از کجا بود اين چنين

گفت با خود شيخ دي اين مرد را
کرده بودي غيبتي تو در خلا

خورد تو اين باشد و کرد آن چنان
بوي جنت خود نيابي در جهان

قوت خود کرده ز تره در جهان
تا نيابد انفعال از اين و آن

گفت بايد خويش را آگاه داشت
در همه دلها به معني راه داشت

تو مکن غيبت که يابي محنتي
بلکه در خاطر نياري غيبتي

اي برادر فکر کار خويش کن
در معني را نثار خويش کن

اي پسر از خفتن و خوردن گذر
تا به جنت بر تو بگشايند در

زآن که جنت را توئي آن باب خير
مي کني در عالم معني تو سير

گر توئي مولاي حيدر در جهان
توبه کن از غيبت و عيب کسان

من سخن از دانش او گفته ام
در چنين راهي نه به او رفته ام

بر سر منبر نصيحت کن به خلق
زآن که باشد حيله شان در زير دلق

حق نباشد راضي از علم کسي
کو نيارد در عمل آن را بسي

آن اجل او را برد در قعر چاه
او نيابد هيچ جا آخر پناه

هرکه بر منبر سخنگو گشته است
در سخن گر جمله نيکو گشته است

زآن که در علم و عمل کم کرده رو
پند دادن خلق را نبود نکو

هيچ مي داني که منبر جاي کيست
در جهان معرفت غوغاي کيست

دام در حلقي که محکم کرد و بست
خوش حماري ديد و زودش برنشست

تا خلاصي يابي از اين دام تن
پس شود خوشگو زبانت در سخن

اي بمانده از ره و از کاروان
زار مانده در بيابان جهان

تا شوي دانا تو در علم تمام
اصل اين معني همين دان والسلام

دايم آن سلطان دين در خانه بود
کز درش خلق جهان بيگانه بود

کرد او چون بر امام دين سلام
گفت اي در دين احمد با نظام

شاه گفتش اي سليمان زمين
علم شرعت هست در زير نگين

پس امام دين بگفتش اين جواب
من همي ترسم در آخر از عذاب