مظهر العجايب عطار

عدل کن کين عدل تاج و ملک تست
جاي شاهان جهان در فلک تست

عدل کن تا مصطفي خم خواندت
مرتضي در پيش خود بنشاندت

عدل کن تا بر جهان سروري
ورنه در ملک جهاني بي سري

من ز عدل خواجه ام عادل شدم
در علوم دين حق کامل شدم

سير او باشد به ملک اوليا
رو تو او را مي طلب در ملک ما

در زمان آخرين يابد ظهور
بخشد او اهل معاني را حضور

در درون حبه اش الله بين
خود به او منصور را همراه بين

عدل باشد نور عاشق در وصال
عدل باشد نزد نااهلان وبال

هرکه دارد عدل ايمان زآن اوست
پرتو خورشيد در ايوان اوست

هرکه دارد عدل او محمود شد
در دو عالم مقصد و مقصود شد

هرکه دارد عدل جام هم اوست
در حقيقت عيسي مريم هم اوست

عدل پيش مصطفا و آل او ست
در معاني همچو روي او نکوست

رو تو فعل غير را در خود مبين
زآن که هست اين فعل شيطان لعين

بگذر از غير و به راه او خرام
تا نگردي در جهان رسوا چو عام

عام باشد خود به شيطان همنشين
او ندارد در شريعت هيچ دين

بوذر غفار چون در نار رفت
نار پيش نور او گلزار رفت

من گنه کارم در اين دنياي دون
کرده چون دنيا مرا خوار و زبون

بود شبلي را رياضت در جهان
بر طريق اولياي آن زمان

شيخ يک روزي به مجلس رفته بود
او به مردم در سخاوت گفته بود

شيخ را در خاطر آمد اين نخست
گو بود مرد جوان و تن درست

آن تواند کسب کردن در جهان
خود سوالش نيک نبود اين زمان

چون به خانه رفت شيخ و کرد خواب
ديد در خواب اندر آن شب بي حجاب

يک طبق در پيش او سرپوش داشت
گفت درويشي و آن را گوش داشت

چون که سرپوشش از آن سر بر گرفت
شيخ از آن حالت چو آتش در گرفت

ديد سائل را که مرده در طبق
حيرتش رو داد آخر زين سبق