مظهر العجايب عطار

هرکه او را ديده احول بود
کار او در دين حق مهمل بود

رو تو شه را در وجود خويش بين
تا شود همچون سليمانت نگين

تو ز خود بگذر که تا يکتا شوي
در معاني خدا بينا شوي

هست درياها ز علمش موج زن
تو نداري قطره اي در بحر تن

چون که از دريا تو دوري کرده اي
خويش را در دين چو موري کرده اي

دنيي و عقبيت در فرمان شود
ذات پاکت رحمت رحمان شود

قطره پاکان به پاکان شد قرين
ثبت اين در مظهرم باشد يقين

ميل ناحق کرده اي اي مدعي
در همه دينها شدستي خارجي

نعره من بين در اين مظهر تمام
از دل دريا برآمد جام جام

تا به کي همچون کشف در تخم خويش
محو باشي و نيابي کام خويش

تو گذر از تخم و از خود نيز هم
تا نماند در وجودت رنج و غم

جمله خلقان ز فيضش بهره مند
عارفان بوده ز زلفش در کمند

مظهرم در عصر او ختم الکتاب
رو کتاب آخرين درياب ياب

زآن که آخر معني اول بود
در شريعت کامل و اکمل بود

در دم آخر به مظهر دم زنم
واز ولاي آل حيدر دم زنم

مظهرم دارد هزاران بحر در
رو تو جيب معرفت را کن تو پر

از بدان در امن باشد مظهرم
شيخ من بسيار خوانده جوهرم

بانگ بر زد گفت کاي جمع کثير
عاقبت گرديد در محنت اسير

چون کمالي يافت در ظلم آن پسر
گشت با او لشکرش زير و زبر

بود در آن ملک سرداري حقير
کرد شاه و لشکرش را او اسير

گر نکردي ظلم ويران کي شدي
عاقبت در نار سوزان کي شدي

گر شنودي او سخن سلطان شدي
در ممالک صاحب فرمان شدي

دين ترکان ظلم باشد در جهان
واقفند از اين سخن کارآگهان

عدل باشد کار انسان اي پسر
ني کزو باشد جهاني در ضرر

عدل کن باري مشو مغرور جاه
تا شوي در هر دو عالم پادشاه