مظهر العجايب عطار

هر که بشناسد امام خويش را
کرد دايم در بهشت عدن جا

او ست آن کو مظهرش گويند خلق
من عجايب دانمش در زير دلق

هرکه او زنده به او دان زنده شد
در ره دين نبي فرخنده شد

کفر نبود اين سخن در پيش من
فوق ايديهم بخوان بي خويشتن

خوانده ام من وصف او را در کلام
گر نمي داني تو علمت شد حرام

علم آن او و عالم آن او
جن و انس و جمله در فرمان او

هست انسان منبع آب کمال
او ندارد در دو عالم خود زوال

هرکه عاشق گشت او خود يار ما ست
در معاني ديده و ديدار ما ست

نور او همراه ابراهيم بود
خود دل دشمن ازو در بيم بود

نور يزدان علم رحمان بوتراب
او نرفته در جهان هرگز به خواب

گر خوري گندم زمن غافل شوي
در جهان بي وفا جاهل شوي

شه به حکم حق نخورده حنطه اي
اوست در معني چو حي و زنده اي

هرکه يک جو حب او در جان نديد
هست ملعون و مکدر چون يزيد

حال آن ملعون شنيدي در جهان
تا چه کرد او با اميرمومنان

حال اين کس در قيامت چون بود
دوزخ و عقبي از او پر خون بود

تيغ ها بر فرق دشمن رانده اند
کفر را در قوم مروان مانده اند

کرد او جان را فدا در راه حق
احمد بر محيش بد هم سبق

جملگي را تو ز دين بيرون شمار
تا نگردي در جهنم استوار

احمد حنبل بگفتا قول من
بهتر است از قول ديگر در سخن

من به شرع مصطفي بشتافتم
همچو عيسي در رهش خر يافتم

دين احمد چار کرسي ساختند
دين و مذهب را در او پرداختند

جعفر صادق به کرسي برنشست
زآنکه حق بر او در شرعش نه بست

چار مذهب دان در او خود تو به يک
تا نيفتي اندر اين معني به شک

کرد جعفر عاشقان را راه بين
در طريقت راه عاشق را گزين

اي تو هر جائي شده در دين خود
مکر و حيله کرده تلقين خود