مظهر العجايب عطار

اي پسر در گوش گير اين پندها
تو مده سر رشته را از کف رها

اهل دل آن است عشق يار داشت
در الم نشرح بسي اذکار داشت

در الم نشرح چه گفته رو بدان
زانکه با او سرها بوده عيان

هر که او در مغز قرآن راز يافت
ديده خورشيد را چون ماه يافت

هر که دارد اين مراتب يار ماست
در خور سوداي اين بازار ماست

اي پسر ميدان که غير دوست نيست
در نهان و آشکارا ظاهريست

من بدم چون طفل نادان در جهان
حال من بد همچو حال آن ددان

پند پيران بهتر از عمر دراز
زآن که ايشانند خود در عين راز

پند پيران است بحر موج زن
پند پيران است چون در عدن

پند پيران است خود اسرار فاش
در معاني واقف عطار باش

هر که با شب همنشين شد او ولي است
در ميان مومنان نور علي است

رو تو روز و شب توکل آر پيش
تا بيابي در حقيقت کام خويش

تو توکل کن به درگاه الاه
تا بماني تو ز شيطان در پناه

نفس شوم تو بود شيطان تو
هست اين خود آيتي در شان تو

هر که او از دين به دين محکم ستاد
مهر او در جان انسان اوفتاد

اين وفا خود خاص خاصان خدا ست
در وفا داري چو عطاري کجا ست

در وفا حب علي دارم به دل
گشته حب او به جان من سجل

جوهر ذاتم ز مشکلهاي او ست
در درون مظهرم خود جاي او ست

گر بداني شد وفاي تو درست
ورنه هستي در وفاي ما تو سست

چون تو در راه وفا ارزنده
پند ما را ياد گير ارزنده

سالها غافل از اين پند آمدي
لاجرم چون ديو در بند آمدي

رو تو اين پند اي پسر در گوش گير
بعد از اين درخم وحدت جوش گير

از ولايت وز هدايت کان او ست
انماخوش آيتي در شان او ست

معني حق اوست يعني در کلام
ختم اين معني به او شد والسلام

هر که او در خود نديده شاه را
عمر ضايع کرد و گم خود راه را