مظهر العجايب عطار

از براي اهل علم و فضل دار
تا بگيري آخرت را در کنار

نوزده پندم بيا در جان نشان
باب و امت را تو خدمت کن به جان

هر که دارد پرورش از مرد غيب
او ندارد در نهاد خويش عيب

هر که او در اصل معني راه يافت
همچو سلمان و ابوذر شاه يافت

بيست و يک پندم بدان تو اي پدر
خرج خود را در خور دخلت شمر

چون که علمت نيست کمتر گو سخن
خرج خود در خورد دخل خويش کن

گفته است حق در کلام خويش اين
رو تو (في النار يقولون) را ببين

چون اطعناالله را دانسته اي
پس چرا در راه او آهسته اي

خلق را از خود ميازار و برو
جان جانان دار و با جان در گرو

صد هزاران شمع باشد در جهان
جمله يک باشد به معني اين بدان

ليک در معني بزرگ و خرده هست
آن يکي خورشيد و آن يک ذره است

ديگري از جمع بي اصلان وفا
زينهاري تو مجو در ملک ما

بيست و شش پندم شنو آزاد باش
در مقام تنگنائي شاد باش

کدخدا در خانه مردم مرو
کشتزار خويش را خود کن درو

ور کني فرزند خود را کدخدا
در شريعت شو تو او را رهنما

بد مکن زنهار در نزديک خلق
تا نيفتد رشته قهرت به حلق

رو تو در راه شريعت فرد شو
طالب مردان کوي درد شو

زآن که قدر در چه داند مفلسي
بايد آن را عار في نه هر کسي

چند زر پيدا کني از بهر جاه
جان و جسمت در طلب گشته تباه

خود به ايشان اي پسر خويشي مکن
رخنه در اطوار درويشي مکن

هر که دارد اصل او قابل بود
در مقام نيستي واصل بود

تو خدا را از يقين خودشناس
باش از قهرش هميشه در هراس

هر چه گوئي و کني تو در جهان
عاقبت گردد به پيش تو عيان

تو بکن داناي نيکو اختيار
يک چله در پيش آن دانا بر آر

جهد کن علم معاني را شناس
تا به کي باشي ز شيطان در هراس