مظهر العجايب عطار

اين معاني را به جوهر گفته ام
در اسرارش به مظهر سفته ام

گر بخواني تو به جان در گوش کن
يا چو جام کوثرش خود نوش کن

در معاني رهنماي اهل دين
او به شهر علم حق بودي امين

گر چه دم زد در حقيقت او مدام
ميل خاطر بود او را سوي عام

اولا حق را بدان چون مصطفي
غير حق را تو مدان در هيچ جا

در حقيقت سر حق را فهم کن
دم نگهدار و ازو خود وهم کن

گوي معني مرد نيکو گوي برد
زآن که در ذات خدا او بوي برد

پند پنجم در نصيحت کوش و علم
تا برندت جانب جنت به علم

چون که بي پا گشت و بي سر در جهان
مي کند اسرار معني را بيان

من فغان دارم ز داغش در جهان
چند گويم من به تو اي بي زبان

مرد حق آن است کو با درد زاد
سوزش اسرار او در مي فتاد

هر که با اهل دلي دارد نشستت
تير او از چرخ چا چي در گذشت

هر که او شد هم نشين اهل راز
دايم او باشد به معني در نماز

آن نماز او بود در شرع راست
ديده توحيد خود نور خداست

پند عاشر زود جهد خير کن
بعد از آن در ملک معني سير کن

خير باشد خود ستون دين تو
خير باشد در جهان تلقين تو

خدمت مهمان تو واجب دان چو من
خود عزيزش دار چون جان در بدن

در ده و دو هست پند من همين
زينهار از دشمنان دوري گزين

سيزده پند من اين باشد عيان
غير حق چيزي نه بيني در جهان

رو تو حق را از کمال حق شناس
زآنکه حق را مي نيابي در لباس

در درون خانه دل کن نظر
تا به بيني نور او را چون قمر

در جواني کار اين دنيا بساز
تا برون آيي ز کفر و جهل باز

رو تو سر را در گريبان کش چو من
پيش خود مگذار هرگز مردو زن

در شب تاريک اي يار نکو
زينهاري تو سخن آهسته گو

کم خور و کم خفت و کم آزار باش
در شب تاريک خود بيدار باش