مظهر العجايب عطار

با حريفان خدا مي نوش شو
چون که در عشق آمدي ما را طلب

تا شود حاصل تو را دين بي سبب
چون که در عشق آمدي همرنگ ما

پرده صورت بر افکن از لقا
چون که در عشق آمدي اي مرد راه

بر طريق بشر حافي آمدي
هر که او در عشق با ما يار نيست

حب حيدر در دلش خود کاشتي
هر که را دنيا و دين نيکو بود

خضر از معني به جانش آگه است
هر که او در علم معني بار يافت

با محمد همره آمد يار يافت
هر که را ايمان حيدر در دل است

خود ورا در پيش عزت محفل است
هر که را شيطان نبوده راهزن

حيدرش باشد چو روحي در بدن
هر که را شيطان نبرده خود ز راه

حيدرش در روز محشر شد پناه
هر که را ايمان او محکم بود

در ولاي او همه شاهي کند
هر که بر خوان ولاي او نشست

بر سراي شرع احمد در بود
هر که او با دشمنانش يار شد

اي برادر در شريعت راه رو
نيک بين و نيک دان و نيک شو

هر که او اسرار حق را فاش کرد
کفر آمد در درون و جاش کرد

تا شود سبز و به بار آيد ازو
ميوه حب علي در جان نکو

من ندانم مدح او را خود تمام
حق تعالي گفت وصفش در کلام

يا اميرالمومنين لطف آن تست
خلق عالم جمله در فرمان تست

تو در اين عالم ادب را پيش گير
خاطر خلقاي مرنجان اي امير

حاکمان اين زمان ناحق کنند
در بر خود جامها ابلق کنند

هر که او در راه ناحق زد قدم
برسرش آيد عذاب بيش و کم

صد هزاران سر رود در کوي او
جز محمد نيست کس پهلوي او

يا فريدون و سکندر در جهان
يا چو دارائي و هوشنگ زمان

يا چو محمودي و عالم ز آن تست
يا زمين هند در فرمان تست

جهد کن تا مرهم دلها شوي
از نکوئي در جهان يکتا شوي

او کشد جور و شود آسوده حال
تا بماني در عذاب لايزال