مظهر العجايب عطار

زنده يا مرده است در تابوت گفت
يعني او را هست فرزندي عيان

زنده از فرزند ماند در جهان
يا که اندر خير ديد انجام نيک

زنده دل خواهد شدن پيش خدا
در دو دار از نام نيکو زندگيست

زندگي خود در دل عطار ماست
زآنکه او با شاه دارد زندگي

اصل دارد در معانيهاي فرع
رو به دين مرتضا مردانه باش

از طريقت پوش دينت را لباس
تا حقيقت بين شوي در شرع او

تو فتادي همچو کوران در چهي
راه او را راست بايد شد به عشق

کردن تزوير در شرعش نکو ست
اهل فسق آن شد که خود بيند نه حق

خوانده در پيش شيطان اين سبق
اهل فسق آن شد که او دين دار نيست

همچو حيوان در جهان رنجور شد
اهل فسق آنست کو گمره شود

در طريق مرتضا بي ره شود
اهل فسق آنست کو را دشمن است

طوق لعنت خود ورا در گردن است
اين سخن عطارت از تحقيق گفت

ور روي راه دگر افتي به چاه
جمله درويشان حق در اين ره اند

کرخي و بسطامي از وي آگهند
سلسله در سلسله رفتند همه

تو بماندي در پي اين قافله
هر که او احمق بود ابلق بود

در جهان اين بهتر از احمق بود
اي پسر دانائي آمد زندگي

جهل هر کس را بود گمره شود
عقل را در ره چراغ خويش کن

جهل را مطلق بکن از بيخ و بن
عقل هادي گرددت در راه راست

همچو کوران مبتلا اندر چهي
تا ابد در جهل ماندي سرنگون

ورنه افتادي تو در قعر سقر
حيف تو باشد که بي ايمان شوي

تا دهندت بحرهاي پر ز در
رو تو جانت را جلائي ده به علم

تا نيفتي همچو جاهل در کمند
رو تو کار آن جهان اينجا بساز

ورنه آرندت به بوته در گداز
رو تو فعل بد ز باطن بر تراش

در حقيقت سرها را يافتم
اي ز قرآن گشته گويا مرتضي

دنيي و عقبي ازو انوار يافت
اوليا را در جهان سردار او ست