مظهر العجايب عطار

يا تمامي غله اش را برده اند
گفت اي در علم از کار آگهان

تو مگو زنهار گفت ابلهان
کشت زار اول چنين دان در جهان

در ته تابوت او خوش خفته بود
اين جماعت همره تابوت او

يارب او زنده است يا مرده در اين
گفت با او پير نادان کي حکيم

دارم از تو در جهان بسيار بيم
زان که تو بي عقل باشي پيش ما

ديگر اين دفتر به پيش من مخوان
اي که هستي همچو ابله در زحير

تادهندت جام وحدت نو به نو
هيچ کس را ديدي آخر در جهان

که رود در گور او را زنده جان
تو ز من داري سوال بي جواب

تو همي گوئي که او زنده بده است
هيچ کس را ديدي آخر در جهان

که رود در گور او زنده جان
من به تو ديگر نخواهم گفت هيچ

عذرها گفتش حکيم سينه ريش
پير را چون بود در کنج حضور

دختري در ملک خوبي همچو حور
آفتاب از روي او حيران شده

گوي با من تا بگريم زار زار
گفت زحمتها کشيدم در جهان

ليک از همراه بودم من به جان
ابلهي در ره به من همراه شد

جانم از همراهيش در چاه شد
خود مرا از وي ندامتها رسيد

واندرين ره با دل آگاه شو
بعد از آن در منزلي نيکو رسيد

مجمعي در گرد آن با درد و آه
گفت اين مرده است يا زنده بگو

بس محقق بوده در ملک الاه
او حکيم علم سرها بوده است

بر علوم غيب دانا بوده است
بوده او بيننده در معني دل

اين معانيهاي او در من بدان
بوده او همراه روح و جان و دل

تا دمي کم گردد آزار طريق
نطق در ره نردبان ره بود

زاهد بي راه خود در نار ماست
هر چه هست اسرار درويشان بود

در معاني رفعت ايشان بود
هر چه هست از نطق شه باشد نکو

تخم نيکي کار و بر بردار هان
در جهان هر کس که تخمي کاشته

کشته است اين تخم و بر برداشته
تخم نيکي در ضمير دل به کار