167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
مظهر العجايب عطار
جوهر و مظهر بود ايمان و دين
هر که در دين نبي نا کس بود
سر فداي راه حيدر کرد او
هر که با سلمان رود سلمان بود
هر که با نادان رود از احمقي است
هر که او را دين و دنيا با صفا ست
اولا از هستي خود در گذر
چون تو گفت مرد ره را بشنوي
مرد دان آن کو به دين حيدر است
سيف گوئي و نداني سيف را
هست فرزندان او فرزند من
گر نباشد در دل پاکت شکي
هر که در معني اين مظهر رود
هر که در معني به ما همخانه شد
سالها در انتظارم اي حبيب
تا تو را منکر نگردد در جهان
يک سر مو نيست ناشر عم به پيش
گوشه گيرم ز خلقان جهان
تو به نحو و صرف مشغول آمدي
من همه علم جهان را خوانده ام
من دگر از گفتگو وامانده ام
حال ما با حال ايشان جمع نيست
خود نداي او همه عالم گرفت
پس بدو گفتا حکيم روزگار
من چو نتوانم تهي رفتن به راه