مظهر العجايب عطار

عاجزم من از بيان در مدح تو
اي تو مفتاح القلوب و باب خير

گاهي اندر خرقه با شاه آمدي
گاه بودي در درون و گه برون

گاه آيي در درون گل چو روح
گاه با موسي ميان قوم دون

گه دهي چون او برون آواز خويش
گاه با شهزاده ها در خون شوي

زآن که در معني شدستم پايدار
اي برادر گر رسي بر قبر من

در سر من از يقين سوداي او ست
گر شدي تو سوي شهرستان و باب

يافتي ره ورنه هستي در عذاب
رو به سوي حيدر کرار رو

وز بهشت عدن برخور دار شو
رو از آن در تو به شهر مصطفي

اين محبت هست ميراثم ز باب
غير ازين در گر روي گمره شوي

گه درون ناري و گه چه شوي
تو از اين در راه احمد را شناس

در سقر بي پا و بي سر رفته است
توشه کرد و برفت او سوي يار

تو رسي در او به خاک وي مزار
اي برادر بشنو از من پند نيک

مظهرم را در دل آگاه گير
هر چه مي گويم تو گفتارم شنو

ورنه باشي اندر اين دنيا گرو
تا ابد در قيد دنيا خوارو زار

راستي باشد ره اهل صفا
من صفاي خود در اين دين يافتم

ز آن سبب در مرگ تلقين يافتم
هست تلقينم ز محبوب آله

باشد انسانم در اين معني گواه
هست انسان صاحب فيض حضور

نيست در جانم ره ديگر بيا
از حيا نبود که ناپاک آمدي

در ره نا حق تو چالاک آمدي
رو نظر کن تو به حال ظالمان

تا چه سان کردند ناحق در جهان
منحرف گشته ز راي مصطفي

جاي خود کردند جاي مصطفي
جمله رو کردند در راه بدي

جمله را شد پيشه کيش ملحدي
تو ز ملحد لفظ خواندي در جهان

کج رود آن کو نخواند اين سبق
در کجي هر کسي که ماند بر قرار

ناصبي هم مثل ايشان در لقا
اين سه قوم اندر جهان ملعون شدند

در معانيش به بين تو لب لب
جوهر و مظهر همه نور خداست