مظهر العجايب عطار

چون در اين دنيا چنين تو مفلسي
تو به عقبي کي به فريادم رسي

ليک در شرع اين کجا باشد روا
که چنين ظلمي شود خود بر ملا

هر که او در راه حق باشد نکو
اين مددها لاجرم آيد ز او

هر که دارد در ميان خلق راه
خاطر درويش را دارد نگاه

هر که دارد با تو حق معرفت
باش با او در طريقت هم صفت

هر که دارد بر تو حق معرفت
هست او در هر دو عالم نيک بخت

هر که در دنيا و دين مفلس بود
هيچ عاقل کي به دنبالش رود

باش قايم در ره شاهان دين
با محبان تو مجو آزار دل

مي کنم من التجا با مصطفي
هر کسي دارد اميدي در جهان

در طريق پير خود گمره شدند
هر کسي بابي گرفته از کرم

بي شک او در قعر دوزخ يافت جا
هر که دارد بغض مقصود جهان

در همه مذهب تو او را کور دان
هر که دارد بغض ارباب قبول

کي کند در راه معني او شناخت
هر که بغض مرتضي دارد به جان

تا نگردي در دو عالم خوار و زار
رو چو ناصر حکمت حق را بدان

مي کني در دهر دستارت بزرگ
تا دهد دخلي تو را آن مير ترک

مي ز معني جوي و جام مي بنوش
وآنگهي مي باش در معني خموش

گر همي خواهي که تو انسان شوي
در معاني خدا رهدان شوي

حق يکي دان مذهب حق هم يکي
زين کلام من نيفتي در شکي

اي برادر حال عالم نيک نيست
در درون او به جز يک ديک نيست

سوخت در ديک و تبه کرد او نشست
بعد از آن زآن پخته نايد هيچ کار

پاکتر گردد چو بيند آتشي
ديک من در جوش همچون بوته ايست

پاک باشد در درون پاکباز
ديک عطار است دايم پر ز جوش

سر ببين در ديک او و سر بپوش
ورنه از خود جوش منصوري زند

سوزش من در دل آدم گرفت
شد زبانم آتشين از ذوق تو

جمله اعضايم گرفته شوق تو
گشته هر مويم زبان در مدح تو