مظهر العجايب عطار

شد خموشي ملکت جم در نگين
باشد اسرار خدا با وي يقين

هست خامش آيه صنع خدا
در همه معني بود او مقتدا

هست خاموشي نشان اهل راز
باش دايم از خموشي در گداز

هست خاموشي ميان روح و تن
رو تو شو خاموش و کن جا در وطن

هست خاموشي مرا در جان نهان
ليک حيدر گويد اين معني عيان

هست خاموشي مرا در پيش او
زان که گويائي از او باشد نکو

هست خاموشي همه گنجينه اش
او نشسته در درون سينه اش

هست خاموشي به پيش تو خراب
خويش را کردي به معني در عذاب

رو تو خاموشي گزين چون صابران
تا نيفتي در ميان فاجران

رو تو خاموشي گزين در سر شاه
تا بيابي سر معني از الاه

رو تو خاموشي بجو از عافيت
چون فنا خواهي شدن در عاقبت

رو به گورستان ببين تنها و دل
طعمه موران شده در زير گل

بعد از آن خاموش شو در کش زبان
تا شوي واقف ز اسرار نهان

ختم کن عطار و سر در کش بجيب
تا بيابي بوي اسرارش ز غيب

ختم کن عطار و در معني بايست
ختم معني چون به عين ولام ويي است

در هدايت او امام عصر بود
عالمي بر آستانش چهره سود

او مريد بي حد و اندازه داشت
تخم معني در همه دلها بکاشت

او مريدي داشت از خاصان خود
داشت در بزازي او دکان خود

بود محرم پيش آن مرد خدا
در محل خوف و هنگام رجا

از قضا را اوفتادش حادثه
بود در ماه صيام آن واقعه

ديد او را ناگهان يک مهتري
در ميان کار بد با دختري

شيخ گفتا کس روان سازم وليک
هيچ کس را در زنا کس گفته نيک ؟

در زنا باشد شفاعت نا نکو
من نخواهم اين شفاعت را از او

صحبت من با تو از بهر خدا ست
در دو عالم زان اميد من روا ست

حال و اوقاتم در اين دنيا خراب
و اندر آن دنيا همه بينم عذاب