مظهر العجايب عطار

در جهان اين تخم را کي کاشتي
حيف اوقاتي که ضايع داشتي

من تو را دانم به معني پيشوا
زآن که هستي در هدايت مقتدا

گفت در ايام صادق روز عيد
شيخ بسطامي به پيش او دويد

من چه گويم خود به حلاج اين زمان
زآن که اين کردند مردان در جهان

من به عذر استاده ام در پيش تو
خود نکردم من به معني اين نکو

از سر اين جرم شاها در گذار
عفو فرما بر من مسکين زار

پس زبان بگشاد آن سلطان دين
گفت در باطن توئي با من بکين

گفت با هارون که بين منصور را
گشته او در پيش حق محو لقا

پيش ما درويش باشد پادشاه
پيش ما دل ريش باشد در پناه

پيش ما نبود عذاب و کينه
پيش ما کينه مدان در سينه

پيش ما جوهر چه باشد در جهان
پيش ما آن آشکار او نهان

بعد از آن گفتا که يا خيرالامم
در دو عالم بوده اي تو محترم

پس امام آنگه نظر بر وي فکند
گفت او افکنده بودت در کمند

گر با خلاص آوري روئي به ما
در عذاب آخر نگردي مبتلا

ور هميشه تو بکين باشي چنين
مرتد روي زميني در يقين

گر شوي پيوند ما در رشته اي
بعد از اين پيدا کني سررشته اي

رشته ما رشته جانها شده
بعد از آن در قرب او ادنا شده

رشته ما بارگاه اولياست
رشته ما در مقام قل کفي است

رشته ما با علي پيوند شده
رشته ما با ولي در بند شد

رشته ما باقر و صادق بود
آن که او در ملک دين حاذق بود

گر تو ميخواهي که گردي رستگار
در ولايتهاي ما تو شک ميار

هر که با ما نيک شد نيکو شود
در ميان حور عين دلجو شود

بستم آخر با شما ز آنگونه عهد
که گنم در دوستي بسيار جهد

در حق تو قول دشمن نشنوم
خصم را از بيخ واز بن بر کنم

من گرفتم بر تو حجت اين زمان
گر شنودي هستي آخر در امان