مظهر العجايب عطار

گر روي اين راه با ياران بهم
من تو را خرگاه در کرسي زنم

گر روي اين راه بي ياران مرو
تا نيفتي در درون چاه و کو

رو تو اين راه و مرو دنبال کس
زآنکه هفتادند در معني و بس

رو تو اين راه و رضا ده بر قضا
تا دهندت در معانيها عطا

بود او در عصر هارون الرشيد
شرع احمد را نهان از خلق ديد

رفت روزي نزد هارون در خلا
تا بگويد سر اسرار خدا

در خلاف و آشکارا و نهان
آنچه ديده بود خود گويد عيان

چون بديد او را خليفه عذر خواست
گفت هستي در زمانه مرد راست

زاهدي مثلت ندانم در جهان
نيست زهد تو به پيش من نهان

زاهد دنيا توئي اي ملک بين
زآن که داري ملک دنيا در نگين

هرچه حق فرموده باشد آن کني
غيرحق را در جهان ويران کني

ديگر آن که عدل کن تو در جهان
گو تو داري از علوم دين نشان

بود علم و فضل در ذات علي
خود حيا و جود ظاهر زآن ولي

حق تعالي ذوالفقارش چون بداد
وهم او در جان بي دينان فتاد

داد مظلومان زظالم واستان
غير را محرم مکن در اين و آن

رو تو راهي ساز از شرع نبي
تا ببيني روز روشن در شبي

رو به پيش موسي کاظم به حرف
جان خود را در ره او ساز صرف

رو به پيش موسي کاظم ببين
در جمالش نوري از حق اليقين

رو تو از آل نبي همت طلب
زآن که ايشانند در دنيا سبب

رو تو کفر خويش از خود دور کن
در محبت جان خود پر نور کن

رو حذر از آه مسکينان حذر
ورنه افتي تو به دنيا دربه در

رو حذر از آه خلقان خداي
ور نه آويزند در نارت ز پاي

رو مکن ظلم و ز خود ظلمت مران
زآن که ظالم نيست گردد در جهان

تو کناره گير از راه بدان
ريز در آتش علوم جاهلان

رو ببين شان در قطار نحو و صرف
خود ندانند علم معني نيم حرف