مظهر العجايب عطار

علم معني دان ز جعفر در جهان
زآن که با او بوده علم حق عيان

علم معني دان و صادق را شناس
پس ز علم او بنه در دين اساس

علم معني دان و حق در خويش بين
زآن که اين معني ندارد خويش بين

علم معني دان و چون عطار باش
در ميان چشم دل ديدار باش

علم معني دان و چون خورشيد شو
پس برو در ملک او جمشيد شو

علم معني دان به نورم در سخن
اين معاني خود ز جوهر فهم کن

رو تو حبش در درون دل به کار
تا درخت نور بيني بي شمار

رو تو شهبازي به معني پر برآر
ور نه باشي در دو عالم خوار و زار

تو به روح خويشتن بنگر که چيست
بعد از آن در معنيش بنگر که کيست

نفس دشمن کور سازد روح شاد
تا روي در عالم معني چو باد

رو صدف پر در معني کن چو من
تا شوي فارغ ز شر اهرمن

ديگرت وسواس و نخوت در سر است
اينچنين شيوه تو را کي درخور است

اندر اين دنيا مکن زنهار خواب
زآن که در معني نباشد اين صواب

در شريعت رد نه بيني همچو او
گر ز معني تو خبر داري و بو

رو ازينها بگذر و مقصود بين
در ميان جان خود معبود بين

جسم خود را پاک گردان همچو روح
خويش را انداز در کشتي نوح

غير بيرون کن که حق آيد درون
گشت نفست در سوي الله رهنمون

در درون خانه دارم راز حق
برده ام از جمله خلقان سبق

هست از آن يک پرده پيش جبرئيل
در درون پرده اسرار جليل

غير او در دل ندارم مهر کس
مصطفي باشد گواهم اين نفس

اي تو را ملک معاني در نگين
جمله کروبيانت خوشه چين

اي تو را معبود محرم داشته
در ميان جان آدم داشته

هست اسرارم به معني بود بود
در همه جا مظهر انسان نمود

کاين سخن را کن زنامحرم نهان
زآن که مي بينم در آن حق را عيان

حق عيان دان پيش جمعي اهل درد
خيز و راه غير حق را در نورد