مظهر العجايب عطار

گاه اول گاه آخر گاه نور
گاه در کل جهان کرده ظهور

گاه با من گاه بي من گاه من
گاه در ملک معاني جان و تن

من ز ني اين رازها بشنيده ام
بلکه در عين اين معاني ديده ام

حيدر از دنيا يکي درهم نداشت
تخم دين جز در زمين دل نکاشت

بوده سبطينش ز محبوبان حق
کس نبرده در جهان زيشان سبق

اين منم از درس ايشان برده بهر
خشک لب بنشين تو در نزديک نهر

هرکه با من باشد او همچون من است
در درون او ز معني روزن است

شهر من تون است و نيشابور هم
در زمين طوس گشتم محترم

همچو مکه طوس باشد جان ملک
چون رضا گشته در آن سلطان ملک

من که گويم مدح ايشان در سخن
بر کنم بنياد خصم از بيخ و بن

دان منافق را تو در دين رو سياه
چون خر لنگ او فتد آخر به چاه

اي منافق هست کردار تو ننگ
همچو حجاج آمدي در دين تو لنگ

خود منافق نيش دارد در بغل
تا زند بر رهروان نيش آن دغل

دين ما در اصل وصلي داشته
وصل آمد هر که اصلي داشته

هرکه در صورت بماند بد بود
معني آمد نيک و صورت رد بود

رو کن از گندم حذر با حق نشين
تا شوي واصل تو در حق اليقين

رو تو چون حيدر مخور گندم به دهر
تا نه بيني در درونت نيش زهر

سر نه پيچي هرگز از فرمان دمي
تا شوي در ملک معني محرمي

تا به تو باشند خود يار و نديم
هم به تو باشند در معني مقيم

گفت آدم با ملايک در ملا
که اين سه جوهر را که آمد از خدا

عقل خواهم تاجدار من شود
علم خواهم در دلم محکم شود

خود حيا را جا به چشم خويش کرد
او نظر در حرمت او بيش کرد

رو تو از بي عقل و نادان کن کنار
تا چو حيوان مي نباشي در قطار

از من و ميخانه عشق آمد برون
گشت او در ملک معني رهنمون

صد هزاران راز دارم در درون
ليک بستم باب معني از برون