مظهر العجايب عطار

پي نبردي خود به راه راست تو
زآن که در معني نداري هيچ بو

خلقها در رنج گنج اند او نهان
گنج دارم من به عين تو عيان

هست شهرستان علم مصطفي
تو به مظهر کن در آخر التجا

حب ايشان دار دايم در ضمير
تا شوي روشن تر از مهر منير

حب ايشان دار و راه شرع رو
تا کني در مزرع ايمان درو

جان جانان آن که در دل نور ازوست
ديده و جان نبي مسرور ازوست

جان جانان آن که با او هل اتي است
در بر او خلعتي از انما ست

جان جانان آن که چون روح است او
در حقيقت کشتي نوح است او

جان جانان آن که در دل دين ازوست
صبر و آرام دل مسکين ازوست

جان جانان کرده در جانم وطن
آيد اين دم بوي منصوري ز من

من چو جان خويش پنهان دارمش
در ميان جان چو جانان دارمش

هر که در دنياي دون آلوده شد
او به کفگير بلا پالوده شد

هر که او اسرار سبحاني شنفت
در حقيقت راه انساني گرفت

هر که او را ديده احول بود
در دو عالم کار او مهمل بود

هر که را با مصطفي ايمان بود
حب شاهش در ميان جان بود

اصلم از تون است و نيشابور جاي
باشدم در مشهد سلطان سراي

در ره کعبه کني بر خود حرج
يک طوافش بهتر از هفتاد حج

همچو عطارم کمين هندوي او
مرغ روحم زايري در کوي او

فخر انسان خود به ملک و جاه نيست
غير را در پرده دل راه نيست

اي تو را روئي بهر انسان شده
عالمي در روي تو حيران شده

لاف منصوري زند در ملک هو
هم تو گشتي دار منصوري برو

اهل دل دانند معنيهاي او
در سر مردان بود سوداي او

اي شده در ملک معني پايدار
رايت معني بيا برپاي دار

اهل دل دارند سر يار من
آن که در جان است پود و تار من

اي پسر گويم تو را آثار خير
تا بيابي بهره در کار خير