مظهر العجايب عطار

هست در وي بس عجايب بي شمار
جوهر از درياي مظهر خوش برآر

تا رسيدم در ولايتهاي عشق
آمد اندر گوش من هيهاي عشق

اين معاني ختم شد بر شاه من
زآن که او باشد چو روحم در بدن

گفت روزي مصطفي با مرتضي
در عبادت بود از بهر خدا

پيش حق احرام بسته محو بود
گاه اندر سکر و گه در صحو بود

زآن که دارم فقر بي حد در جهان
تو مرا از فقر و محتاجي رهان

بود حيدر در رکوع از بهر حق
ناگهان زد سائلي پيشش نطق

سائل آن تحفه گرفت و زود رفت
در زيان آمد ولي با سود رفت

اين کرم خود در جهان نايد زکس
خود تو باشي خلق را فريادرس

گشت داخل از يقين زوج بتول
در ولايت با خداوند و رسول

حاکم و مير و ولي خلق شد
در ولا با مصطفي هم دلق شد

غير حق خود نيست با حيدر کسي
او بده در عالم معني بسي

چون ولايت کرد در عالم ظهور
ديد او را موسي اندر کوه طور

غير حيدر نيست با من در وجود
زآن که کرده او به حق دايم سجود

کرده ام ختم نبوت در جهان
شد بر او ختم ولايت اين بدان

چون که او برگشت از حج الواداع
در غدير خم مکان کرد آن مطاع

هرچه مي کردم نهان ز اهل و عيد
من بگويم چون که فرمان در رسيد

رفت بر منبر رسول از پر دلي
بود همراهش در آن منبر علي

چون شما را مهر او در دل شود
آن زمان دين شما کامل شود

من بگويم آن چه مقصود خدا ست
در نهان و آشکارا عين ما ست

يا الهي دشمنش را خار کن
منزل آن دوزخي در نار کن

در ولايت چون علي را برگماشت
دست او بگرفت و پيش خود بداشت

گفت يا اصحاب من مقبل شويد
در مبارک باد او يک دل شويد

ريخت پيغمبر به گوش جمله در
از محبت جملگي گشتند پر

تو به غفلت عمر خود ضايع مکن
مشنو از منکر در اين معني سخن