مظهر العجايب عطار

گفت هستم من فلان بنت فلان
خود دروغش گشت در ساعت عيان

پس خليفه گفت يا خير الوري
نسبتش روشن بود در پيش ما

آن که باشد او ز نسل فاطمه
باشدش در خير و خوبي خاتمه

هرکه در اصل از نبي دارد مقام
بر درنده گوشتش آمد حرام

پيش شيران رفت شاه دل نواز
در ميانشان کرد دو رکعت نماز

زينب ملعونه را در پيش خواند
او ز بيم زخم شير از دور ماند

نقد شير حق و شاه ذوالفقار
تو ز ما بي حرمتيها در گذار

در اطاعت روز و شب بيدار باش
با ولاي حيدر کرار باش

رو تو حبش دار چون من در جهان
تا خلاصي يابي از شر اين زمان

رو تو حبش دار چون محبوب اوست
در جهان جان همه مطلوب اوست

هر که حبش چون رضا در جان نهاد
حق تعالي سر اعيانش بداد

رو تو حبش را يقين در جان بنه
تا شوي مقبول خاص و عام و که

در درون سينه اي يار عزيز
غير حب او ندارم هيچ چيز

حب ايشان نور حق باشد تو را
نور حق را در دل خود ده تو جا

بغض در عالم تو را ويران کند
همچو روبه طعمه شيران کند

هر که را بغض علي در جان بود
هرگزش کي بهره از ايمان بود

هر که او غير از يکي در کار ديد
هر کجا ديد او همه اغيار ديد

گر ندارد قلب تو پاکي ز آز
بي شک آرندت به دوزخ در گذار

در ره دين نبي مردانه باش
وز همه ياران بد بيگانه باش

رو تو واصل شو به درياي يقين
زآن که هستت نور معني در جبين

رو تو کار خود به يزدان راست کن
راه خود در طور مردان راست کن

گر تو اين ره از رضاي حق روي
شرع در ظاهر شود بر تو قوي

راه باطل بهر دنيائي روي
نيست اسلام تو در معني قوي

هر چه حق گويد ز معني بشنوم
فارغ و آزاد در کويش روم

هست دنيا همچو لقمه پيش من
در جهان جان و جانانم وطن