مظهر العجايب عطار

که بده خود تاجدار انما
که بده در ملک معني هل اتا

کيست باب علم از گفت رسول
خود که را بوده است در عالم بتول

گفت پيغمبر اجازت کي دهم
زآن که جاني در درون اين تنم

هر که را نصرت بود حق زآن اوست
جمله آفاق در فرمان اوست

نعره زد جست از خندق امير
آن که بودي در دو عالم بي نظير

عمرو را آن نعره خود بردار کرد
همچو الماسي که در جان کارکرد

بلکه من خود تاج و تخت خويش را
مي کشم در پيش او بي ماجرا

پس علي مرتضي گفت اي پليد
نيستي در عالم از ارباب ديد

در ميان ما و تو تيغ است تيغ
شد زظلم تو مدينه زير ميغ

در سرت از تيغ تيزم چاک نيست
وزچنان شمشير هيچت باک نيست

چون نبي آن شاه دين را ديد شاد
مهر او را در ميان جان نهاد

گر نبودي ضرب تيغت در جهان
بي شکي بودي شريعت خود نهان

با علي گفتند کي شاه از نخست
فتح در دين نبي از تيغ تست

کشت بسياري از آ ن بد سيرتان
در مدينه گشت سيل خون روان

ليک حيدر ميل دنيائي نکرد
مهر دنيا در دل او بود سرد

روگذر تو زين جهان کن ميل حق
تا دهندت در معاني خود سبق

هر که او آلوده دنيا بود
در دو عالم او يقين رسوا بود

هر که او از غيرحق بيزار شد
در ميان جان و دل انوار شد

رو تو از خواب امل بيدار شو
وآنگهي در وادي کرار شو

تو ز خواب غفلتت بيدار باش
همچو جمع اوليا در کار باش

هست مقصودم در اين گفتن کسي
آن که او با اوليا باشد بسي

اولين منزل ز سر بايد گذشت
ورنه زين بابت به در بايد گذشت

هيچ مي داني در آن سر سر کيست
تو چه مي داني که آن اسرار چيست

در طلب من يافتم اسرارها
بعد از آن گفتا بيا عطار ما

گر نيابي در جهان او را عيان
رو تو جوهر ذات خود عطار خوان