مظهر العجايب عطار

هيچ مي داني که در معراج کيست
با محمد همسر و هم تاج کيست

هيچ مي داني که مرد و زنده شد
به اعرابي و شتر در پرده شد

تا بيابي راه و هم ره دان شوي
بعد از آن در وادي ايمان شوي

رو تو از پيوند دو نان دور شو
تا نباشي همچو ايشان در گرو

بوي سرگين در دماغت هست چست
محتسب گشتي که دينم شد درست

گر نباشد جمله کار توريا
در ره اين فش از کجا و تو کجا

اي تو با اين فسق و دستار بلند
در ميان خلق گشته خودپسند

هرکه آزار دل دانا کند
در دو عالم خويش را رسوا کند

رو مجو آزار دلها بي گناه
ورنه باشي در دو عالم رو سياه

اين چنين کس از بديها بدتر است
بلکه او خود در جهان چون کافر است

من چگويم با تو تو خود هيچ کس
در ميان خلق گشتي خرمگس

رو تو جوهردان و مظهر نيز هم
تا نگردي در معاني متهم

نيست چون عطار مرغي در جهان
زآن که هست او بلبل اين بوستان

پير تو شاهست ديگر پير نيست
در دو عالم همچو او يک مير نيست

ناصر خسرو که اندوهي گرفت
رفت و منزل در سر کوهي گرفت

رو تو در کار خدا مردانه باش
وز وجود خويشتن بيگانه باش

تا به بيني مظهر سلطان عشق
وانمائي در جهان برهان عشق

عشق دارد در جهان ديوانه ها
عشق کرده خانمان ويرانه ها

عشق گفتا من به تو ايمان دهم
بعد از آني در معاني جان دهم

عشق گفتا خود حقيقت آن ماست
وين معاني و بيان در شان ماست

عشق گويد جمله عالم منم
در ميان جان و تن محرم منم

عشق مي گويد منم درياي راز
با تو حاضر بوده ام من در نماز

عشق گويد که بسي اسرارها
من در اين مظهر به گفتم بارها

عشق مي گويد همه حيوان بدند
يک يکي در راه او انسان شدند

عشق مي گويد مدار حق منم
در معاني پود و تار حق منم