مظهر العجايب عطار

ما و ايشان جمله در دينت رويم
جمله بر تعليم و تلقينت رويم

يا الهي کن دعايم مستجاب
در چنين اميد بخشم فتح باب

زر خالص خود نسوزد در گداز
زآن که خالص بود آمد پاک باز

چون ابوذر در ميان داش رفت
سري از اسرار حيدر فاش رفت

مصطفا را بد به او اسرارها
در بهشت او را بود گلزارها

بود او پير و ضعيف و ناتوان
ليک در باطن به معني بد جوان

تا رود در داش سوزان همچو او
عالمي بينند آن سر مگو

شه به سلمان گفت او در داش نيست
سر اسرار خدا خود فاش نيست

در پس داش است خود يک خانه
بوذر آنجا هست با پيمانه

چون که نام شه شنيد او محو شد
رفت در سکر و دگر با صحو شد

من مقلدنيستم در دين چو تو
دارم اسرار خدا از گفت او

رو تو چون بوذر زعشها پاک شو
بعد از آن در نار خوش چالاک شو

هستي خود را در آتش هر زمان
پيش صرافان معني کن بيان

رو تو چون منصور در درياي محو
چند خواني پيش مفتي صرف و نحو

رو تو چون منصور معني را شکاف
تا شوي در مظهرم معني شکاف

رو تو چون منصور و احمدشاه بين
تا شوي در شرع او خود راه بين

رو چو بوذر بحر را غواص دار
در معني راز بحر دين برآر

رو تو چون بوذر بنار معرفت
تا کني جا در مقام مغفرت

رو تو چون منصور بردار نعم
تا شوي تو جود مطلق در کرم

رو تو چون بوذر به شب بيدار شو
وآنگهي با ذکر حق در کار شو

هرکه واصل نيست او در پرده ايست
اندر اين وادي چو ره گم کرده ايست

هيچ مي داني که قرآن خوان که بود
همچو نوري در ميان جان که بود

هيچ ميداني که منصور از که گفت
در اسرار الهي را که سفت

هيچ ميداني که بوذر يار کيست
در جهان او واقف اسرار کيست

هيچ ميداني که سلمان با که ديد
نعره شيران در آن صحرا شنيد