مظهر العجايب عطار

ور تو در روزه شوي عمري دراز
ور به شب دايم گذاري تو نماز

پيرو شرع محمد باش چست
در طريق شاه مردان رو درست

خيز و همچون مومنان ديندار شو
وآنگهي در کلبه عطار شو

ني شکر داني چرا شيرين بود
زآن که مهر شه در او تعيين بود

کمتر از چوبي نه در راه عشق
گوش کن معني آن از شاه عشق

جهد کن خود را به عرفان پاک ساز
تا شوي در ملک عرفان پاک باز

هيچ مي داني که تو خود کيستي
آمده در دهر بهر چيستي

هرکه او در آتش محنت به سوخت
همچو بوذر جامه از صدق دوخت

گفت با من جعفر صادق امام
آن که بد در علم دين حاذق تمام

در مدينه باب من از بهر گشت
با گروهي از صحابه مي گذشت

اين جماعت هيفده تن بوده اند
در طريق شاه ره پيموده اند

خود اميرمومنان سه چيز داشت
در زمين جان خود اين تخم کاشت

بايزيد و من به عالم گفته ايم
وين در معني حق را سفته ايم

اين سه معني را بگويم با تو من
چون تو هستي در معاني گام زن

پس شجاعت کان بود دلخواه ما
در جهان ختم است او بر شاه ما

خود شجاعت بر محمد داده بود
زآن که او در ملک دين شهزاده بود

ترک ايشان گير و ترک خويشتن
تا شوي در دنيي و عقبا چو من

ترک دنيا گير و بدعتهاي بد
تا نيفتي در مذلت تا ابد

خود همي رفتند در کوي مغان
جاي ترسايان بد آنجا بي گمان

گفت با شه من مسلمان مي شوم
در ميان اين عزيزان مي شوم

من همي خواهم که چون ايشان شوم
در قدوم حضرتت انسان شوم

ليک در فرمان حق فرمان برند
زان جهت از اين جهان ايمان برند

گشته اينها يک جهت در راه حق
جهد کن اين دم تو برخوان اين سبق

پس به شهر دين احمد در روم
بر تو و بر دوستانت بگروم

يک هزار و يک صد و چهل کس يقين
بوده شاگردان من در علم دين