مظهر العجايب عطار

هر که او خود راست رفت و راست گفت
در جهان راندند بر او تيغ مفت

خود چه کردند اوليا در اين جهان
راه بنمودند خلقان را عيان

خود طمع در ملک ايشان را نبود
نه زر و نقره چو پر کاه بود

ديگر از خفتن به شب بيزار شو
وآنگهي با ياد او در کار شو

زينهار از جامه نيکو حذر
تا نيفتي همچو ايشان در خطر

بعد از آن کن صحبت نيک اختيار
تا بيابي در و گوهر بي شمار

رو تو درويشي گزين و راه شرع
تا بيابي در جهان خود اصل و فرع

پس نبي گفتا که اي فرزند من
در ميان جان تو پيوند من

در ميان هر يکي زآن نيمه ها
خط سبزي بد نوشته بابها

گفت پيغمبر که اي شير خدا
خط عبري را به خوان در پيش ما

اي تو را حق در کلام خويشتن
خوانده صد جايت به نام خويشتن

راه تو هر کس نرفت ايمان نبرد
کور بود و در ره شيطان بمرد

هر که او با سر تو هم راز شد
در ميان عاشقان ممتاز شد

هرکه در راهت نباشد سر به راه
هست ملعون و مقلد رو سياه

هر که او از دين تو برگشته شد
در ره معني ما سرگشته شد

هرکه او از پيرو تو عار داشت
در گلستان شريعت خار کاشت

تا شود او راه بين شرع تو
در زمين جان کند او زرع تو

هست عطار از ضعيفي رشته
در ميان خاک و خون آغشته

يا امير اين قوم بي ره گشته اند
از طريق افتاده در چه گشته اند

از ولايت تا ولايت مردمان
بود در شرع محمد آن زمان

جملگي گفتند چون بهمان بد او
در طريق کفر با ايمان بد او

چون خليفه بود عثمان در جهان
خوانده ذوالنورين خلق او را عيان

پور بوسفيان پس از وي خوب بود
در اميري چون از او منسوب بود

من از او گفتم شه عرفان من
همچو نوري در ميان جان من

ني محمد گفت باب علم او ست
انما در شان حيدر خود نکو ست