مظهر العجايب عطار

زان نمي داني امام خويش را
بي شکي افتادي از ما در خطا

من به روي جملگي در بسته ام
تا ازين فتنه بکلي رسته ام

پس به گفت آن شيخ با مير اين سخن
هست در کارت ثوابي جهد کن

ز آن که در ظلمش جهان گردد خراب
اين دل بي رحمشان گردد کباب

چون صباح آمد برون رفتم ز شهر
پس و با افتاد در جان شان چو زهر

اين بلا بر جان اهل بغي بود
وآنکه در خون محبش سعي بود

گر تو سر شاه ناري بر زبان
هيچ عزت مي نيابي در جهان

من سخن را راست گويم در جهان
زآن که دارم از ولاي او نشان

من نگويم هيچ در عرفان دروغ
تو همي ريزي به مشکت همچو دوغ

من نگويم شعر و شاعر نيستم
در ميان خلق ظاهر نيستم

اين معاني را به خلوت گفته ام
در به الماس معاني سفته ام

خود کتبهاي همه در پيش گير
تا شود روشن به تو گفتار پير

يا برو تو شو مدرس در علوم
تا که حاصل گرددت اوقاف روم

يا هنرمندي تو اندر اين جهان
تا بيابي در ميان خلق نان

هرچه کاري خود همان را بدروي
بعد از آن در دين احمد بگروي

گر تو شيخ دهر باشي ور بزرگ
ور تو باشي در جهان چو شاه ترک

هست دريائي که خود پايان نداشت
في المثل در وي کسي سامان نداشت

هست دريائي پر از خون موج موج
خود فتاده خلق در وي فوج فوج

هست دريائي پر از خون موج زن
سالکان بسيار در وي همچو من

در درون کاسه سر سرنگون
هرچه بد بد جمله را کردم برون

اين همه غوغا در اين ره ز آن اوست
زآن که خود منزلگه شيطان اوست

واي بر کار تو و بر حال تو
هيچ نامد از تو در عالم نکو

رو تو در امر خدا تعظيم کن
خلق را شنعت مگو تعليم کن

آن امامي کو حقيقت ياب بود
در ميان بحر دين گرداب بود

تو ز دين مصطفي جاهل مباش
در طريق مرتضي غافل مباش