مظهر العجايب عطار

اي گرفتار عيال و زن شده
همچو حيوان در پي خوردن شده

بهر يک نان بيسر و سامان شده
در ميان مردمان حيران شده

بعد از آن در خاک پنهانت کنند
پس عزيزان ختم قرآنت کنند

رو تو درويشي گزين و پاک باش
در ميان عاشقان چالاک باش

من به صنعت سحر دارم در سخن
من هم از حق دارم اين سر کهن

فهم من در جان عاشق نور شد
زين سخن داناي ما مستور شد

هرکه او مستور شد در راه عشق
هست او از جان و دل آگاه عشق

عشق سرگردان او در کل حال
حال او معشوق داند چون زلال

اي تو در راه خدا يکرنگ نه
وز درون و وز برون جز رنگ نه

زنگ دل را بر تراش و پاک شو
وآنگهي در راه حق چون خاک شو

هرکه چون دانه بيفتد سر کشد
خم معني را به يکدم در کشد

هر که در الطاف سرمد باشد او
پيرو شرع محمد باشد او

ناصر خسرو به حق چون راه يافت
همچو منصور او نظر در شاه يافت

پيرمردي بود سالک همچو من
راه عرفان رفته در هر انجمن

سالها با اهل دل هم راز بود
در مقام جان و دل ممتاز بود

در کمال حکمت او آگاه بود
همچو منصور حسين او شاه بود

بود ايواني در آن منزل بلند
مرد را آورد و زان ايوان فکند

بود آن درويش هم همنام او
در ميان سالکان آرام او

پيش رفتم در ميان جمع من
ايستادم نزدشان چون شمع من

بس مسائل در ميان شان اوفتاد
هر يکي از پيش خود لب مي گشاد

آن يکي گفتي سخن از لب لب
وان دگر گفتا که نبود در کتب

آن يکي گفتا ولايت زان کيست
آن دگر گفتا که در شان عليست

حضرت شاه ولايت نام اوست
در جهان جان همه پيغام اوست

شاه من دارد ولايت ز انما
رو به خوان در نص قرآن هل اتي

تا بداني اين ولايت زان کيست
اين ثنا از قول حق در شان کيست