مظهر العجايب عطار

او بود عطار و عطر افشان شود
نور معني از دمش در جان شود

عشق ما در جان او سوزان شده
زاهد خود بين چه سرگردان شده

چون شنيدم من ز استاد اين سخن
آتشي در جانم افتاد از کهن

گفت پير ره که او بيخود شده
در ره عرفان حق راشد شده

هرکه او را ديد جمله حق بديد
بيشکي او در مقام حق رسيد

کفر و ايمان را گذار و حق شناس
تا نگردي در ره دين ناسپاس

تو چه داني سر اين درياي دين
او يدالله است در عين اليقين

حق تعالي گفت در خم غدير
با رسول الله ز آيات منير

گر تو راه او نگيري بي رهي
همچو موري او فتاده در چهي

تا برآيد ني بگويد فال او
در معاني جمله احوال او

ني هميگويد که اسرارم عليست
صاف ايمان کرده در کارم عليست

آل احمد جمله يک دين داشتند
در ره تحقيق تلقين داشتند

اين کتبهائي که بيني در جهان
بي کلام حق همه تصنيف دان

بهر آنکس کو رود در مدرسه
شرح گويد از علوم فلسفه

آن بزرگ مدرسه ار زر بود
در ميان عارفان او خر بود

هرکه او مفتي شد و فتوي نوشت
بهر يکدينار در صد جا نوشت

رشوت بسيار و زرهاي يتيم
در نهاني گيرد او از روي بيم

پس يتيم بيکسي پيدا کند
مال او در دفتر خود جا کند

وجه آن مسکين يتيم مستمند
برد دزد و او فتادش در کمند

جمله را دزدان بدزديدند و رفت
جان از اين آتش بود در تاب و تفت

گفت قاضي با يتيم اي بوالعجيب
اينچنين در شرع ما نبود غريب

او يکي مرد امين عادل است
سالها در محکمه دارد نشست

اينهمه درها که اين عطار سفت
در درون گوش او کرار گفت

گفت بشنو گير در گوش اينهمه
تا شود روشن شب تو زين همه

زآنکه شب تاريک و ظلماني بود
در درونش آب حيواني بود