مظهر العجايب عطار

گر تو مهرش را نداري در درون
بيشکي ملعوني و مردود دون

دين چه باشد و اصل اندر راه او
خود فرو رفتن بسر در چاه او

همچو تو فرزند در گيتي نزاد
دشمنانت را سر و تن گو مباد

اي تو مقصود پدر در سر دين
از تو روشن گشته ايمانم يقين

من امام خود ز خود بشناختم
وآنگهي دنيا و دين در باختم

رو تو در دين خدا ايمان بيار
تا شود سر نهانت آشکار

رو تو در دين محمد رست شو
همچو عطار از طريق چست شو

آن معلم بود عالم در جهان
همچو خورشيدي که باشد او ميان

او تصوف را نکو دانسته بود
در بالماس معاني سفته بود

در علوم جعفر او پي برده بود
پي به اسرار نهاني برده بود

چند وقت او در درون جان خويش
با خدا گفته معاني ز آن خويش

گفت يا رب توشه راهم بده
در طريق عشق خود جاهم بده

بود او از بود عرفان آمده
در جهان خورشيد تابان آمد

ليک او از فخر دين راضي نبود
زآنکه او در راه حق قاضي نبود

او ز خود بگذشته و گلشن شده
در ميان عاشقان روشن شده

من بحکم او چو سر برداشتم
در دل خود نور حق افراشتم

سر حق در ذات او من ديده ام
زو همه عرفان حق بشنيده ام

من در او بينم همه آفاق را
من از او دانم مراين نه طاق را

من از او رانم سخن در ذات حق
من از او خوانم همه آيات حق

من در او بينم همه نور الاه
خود از او تابان بود خورشيد و ماه

من از ديدم کتبها پر ز علم
من در او ديدم همه درياي حلم

من در او ديدم تمام انبيا
زآنکه او بوده ولي و رهنما

من در او ديدم که او منصور بود
لاجرم اندر جهان مشهور بود

من در او ديدم که آدم بود او
بي گمان عيسي بن مريم بود او

جام اسرارش بده تا در کشد
زو همه درهاي معني بر کشد