مظهر العجايب عطار

سلسله در سلسله مير و بحق
چون نخواندستي چه داني اين سبق

من که با عطار خواهم گفت راز
وآنکه با حق اوست دايم در نماز

من که ام تا دم زنم از گفت خود
من گرفتم در کلامم مفت خود

گر همي خواهي که يابي يار را
در دل خود ميطلب اسرار را

راه دين راه علي دان در يقين
تا شود نور الهت راه بين

تا بگويد حال و احوالت تمام
وآنگهي در وادي معني خرام

اين کتب را مظهر حق نام کرد
در ميان خلق عالم عام کرد

يک شبي در بحر شاه اوليا
غوطه خوردم جوهري کرد او عطا

جوهر ذاتش نهادم نام او
من عجايب سرها دارم در او

هر که خواند جوهرم چون جان شود
در ميان گنجها پنهان شود

هر که خواند جوهرم ايمان برد
در ميان سالکان عرفان برد

هر که خواند جوهرم گوهر شود
در طريق راه حق رهبر شود

رو تو پيدا کن کتبهاي مرا
تا در آن بيني خدا را بي لقا

گر خدا خواهي که بيني در عيان
جوهر ما را و مظهر را بخوان

من در اين گفتارها حق گفته ام
وندر آن اسرار مطلق گفته ام

باز آيم بر سر اين گنج خويش
زآنکه بردم در عجائب رنج خويش

زآنکه عطاري تو در دکان من
هرچه جويندت بده از خوان من

حق تعالي گنج اسرارم بداد
در درون من معاني را گشاد

سالک راه خدا آنکس بود
کاين جهان در پيش او چون خس بود

هرکه بگذشت از سر او اسرار يافت
وين معاني در جهان عطار يافت

اي تو در دنيا گرفتار بدن
حيف باشد بر تو نام مرد و زن

نه زني نه مرد در راه اله
ديو ملعونت برون برده ز راه

راه رو داني که باشد در جهان
با تو گويم گرنه کوري اي فلان

راه رو در راه حق ميداني نبي
بعد از آن ميدان ولي را اي غبي

گر تو از جان در پي مهرش روي
از عذاب دوزخي ايمن شوي