مظهر العجايب عطار

ني هميگويد که دايم دم زنم
وين نداي عشق در عالم زنم

ني هميگويد که او منصور بود
دايما با نور حق در نور بود

ني هميگويد که با من يار باش
در ميان جان و تن دلدار باش

گفت ني در پيش نجم سبب
کز درونم خون برآمد تا بلب

گفت ني تو گوش دار احوال من
گر گرفتار آمدي در چاه تن

گفت آخر چند باشي در بدن
وارهان اين روح را چون جان ز تن

جهد کن تا تو تکبر کم کني
ورنه طوق لعن در گردن کني

رو تو ترک جامه و دستار کن
از معارف جان خود در کار کن

مصطفي سد شريعت را به بست
مرتضي در عين انساني نشست

مصطفي را جبرئيل آمد ز پيش
مرتضي را خواند حق در پيش خويش

مصطفي در راه عرفان زد قدم
مرتضي ديده است حق را دمبدم

مصطفي گفتا که در عالم منم
مرتضي گفتا که با آدم منم

مصطفي گفتا که در من نيست عيب
مرتضي گفتا که هستم سر غيب

رو تو سود خويش از ايمان ستان
تا بيابي در و گوهر بيکران

سالها من علم صوري خوانده ام
ليک در راه يقين وا مانده ام

مانده ام در چاه تن غرق گناه
چون گياهي خيز و بيرون شو ز چاه

اي گرفتار درون چه شده
در پي غولان ره گمره شده

تو بخود افتاده اي در چاه تن
ايستاده راه و چاه اينک رسن

گر تو مردي راه او رو همچو من
تا نيفتي در درون چاه تن

در معاني از همه آگه شدي
با جميع رهروان همره شدي

با محمد گفت شه در صبحگاه
پس مبارک باد معراج اله

مطهر سر عجايب شاه ماست
پرتو حق در دل آگاه ماست

هرکه گفت شاه را فرمان نبرد
در ميان امتان ايمان نبرد

هرکه گفت شاه ما در جان نهاد
مصطفي بر درد او درمان نهاد

هر که او با شاه ما باشد درست
در ميان باغ او طوبي برست