مظهر العجايب عطار

آن محمد کو حبيب الله بود
در ميان اهل وحدت شاه بود

سالها در جهل و ظلمت رفته اي
وز تعصب گرد دوزخ تفته اي

ني خدا گفته است بلغ در کلام
گر بداني علم تو گردد تمام

گفت با آدم خدا که بر مگير
گندم و در عالم جان تو ممير

حيدر کرار گندم را نخورد
زان سبب در ملک معني او نمرد

اين سخن را بي زبان عطار گفت
واينچنين در يقين عطار سفت

گر تو مرد حقي اين سر گوش کن
در زبان خامشي خاموش کن

چار عنصر را گذار و فرد باش
در ميان عاشقان خود مرد باش

جبرئيل از جان و دلتان چاکر است
جمله کروبيان خاک در است

ز اول آدم يکايک ز انبيا
از خدا در يوزه دارند اين دعا

کاي الها جرم ما بر ما مگير
وز گناهان گذشته در پذير

آن که کرد اين جمله باشد لعنتي
تا ابد در نار باشد محنتي

از شما يک نور ديگر شد پديد
زين عباد آن در درياي ديد

اوست دانا در همه روي زمين
اوست بينا بر همه اسرار دين

راه در طور شريعت برده اند
آن چه حق گفته است ايشان کرده اند

از خدا در جان ايشان راه بود
زين سخن داناي حق آگاه بود

هرکه او از ديدشان آگاه نيست
گمره است او بر يقين در راه نيست

اي چو عطارت هزاران خوشه چين
کشت زار معنيت را در يقين

يک سخن در گوش منصور او بگفت
هستي منصور را چون گرد رفت

هرکه او اسرار حق را فاش کرد
در جهان بيخودي او گشت فرد

شهسوار دين پيغمبر بد او
در حقيقت هادي و رهبر بد او

آمد او اندر چنين ملکي عجيب
هست در ملک خراسان او غريب

غير خود مردود دلها آمده است
تا ابد در عين دلها آمده است

تا شود روشن دل و اسرار دان
نعره مستان برآرد در جهان

اي تو ختم اوليا اندر جهان
در همه جانها نهان چون جان جان