لسان الغيب عطار

همه کس نيک ظن باشد برايشان
مگر آنکو بود در دين پريشان

بمردم در نمايند ظاهر خويش
که تا گويند هستند جمله بدکيش

بهر کس گر نظر کرد اندر آن حال
بگردد در درونش جمله احوال

قيامت نقد او گردد در آن حال
که بروي کشف گردد جمله احوال

در آن عالم تن خود غرق بيند
برون از حيلت و از زرق بيند

بباشد ديو نفسش هم مسلمان
هم او مالک شود در ملک ايمان

بود هم جمع هم ظاهر چنين مرد
وجود او بود در عصر خود فرد

فروزين است منزلهاي بس دور
که آرد در نظر آن جمله مستور

مگر علمي ببخشندت خدائي
که يابي در ره دين زان ثباتي

چوپر کردي ز حضرت جام وصلت
نماند در درونت هيچ علت

ز يادت زين نمي آرم دگر گفت
درين معني در تصديق را سفت

شود معلومت آنگه سر اين کار
نماند در درونت هيچ انکار

چو بر بستم در فرزانگي من
بگويم رمزي از ديوانگي من

محيط بحر او موجي برآرد
هزاران در و گوهر بر سرآرد

بده در راه شرعم استقامت
که تا يابم درآن امن و سلامت

ملغزان پاي جهدم را در اين راه
بفضل خود مرا ميدار آگاه

شناسا کن مرا با حضرت او
که برد او در جهان از سالکان گو

بسا رمزا که آن پوشيده گفتم
در او راز نهانيها نهفتم

مظهر العجايب عطار

آسمان چون چرخ سرگردان او
قل هوالله آيتي در شان او

آفتاب از صنع او گردان شده
ماه و زهره در رهش حيران شده

روح را چون جان درين تن او نهاد
سر اسرارش در اين جان زو فتاد

اي به خود مغرور در ملک جهان
کي بيايي تو ز کنه او نشان

چون حق آمد در درون تو نهان
اين زمان عطار درها ميفشان

آن محمد واقف سرها شده
در دل عطار خود پيدا شده

آن محمد با ولي همدم شده
در ميان جان و دل محرم شده