لسان الغيب عطار

بسي فرق است در تلوين و تمکين
ميان خاص و خاص الخاص مسکين

اگر مشروح گويم بس دراز است
که راهش در نياز و راز ناز است

بنادر گر ترا دادند اين خير
که گشتي همقدم با شيخ در سير

چو بينا باشد آن شيخ يگانه
ترا در حال گرداند روانه

بود در خاطرش که گشت واصل
ولي زين ره ندارد هيچ حاصل

اگر در خاطر آرد گر کسي هست
تمامت راهها را او فرو بست

نه از ايزد خبر دارد نه از خويش
ز دين باشد برو ز حشر در ريش

بغير حق هر آنچه آيد فرا پيش
تلي دان اي برادر در ره خويش

بهر چيزي که از حق باز ماني
حقيقت دان که تو در بند آني

چو کردي ترک طبع و ترک عادت
نماند در تو خود خواه و ارادت

ندارد آگهي ز اقوال و افعال
بود چون مرده در دست غسال

بدو کن اقتدا در جمله کاري
که تا ضايع نگردد روزگارت

همه برخاسته از ذات پاکش
شده از نيستي در خاک راهش

همه گشته ز جمعيت چو يکجا
بفقر و مسکنت در کشته اخوان

همه در نيستي فقر مسکين
شده آزاد از تلوين و تمکين

درآن مجمع نمود از ذوق شوقي
که شد در جان هر يک همچو طوقي

بصورت اهل صوترا نگهدار
که ما تا خود ترا آريم در کار

همان صحبت حوالت با نماز است
در آن حالت که ما را با تو راز است

تو آن شکرانه کردن کي تواني
مگر در عجز خود را باز داني

دوم فرقه از ايشان اوليا دان
بود داخل در ايشان اهل ايمان

بهر وقتي و هر دور زماني
بود صاحبدلي در هر مکاني

هرآن يک را که شد دنيا ز دستش
تو گوئي پا و سر در هم شکستن

بود روحاني اين قوت در ايشان
نباشند هرگز از چيزي پريشان

ترا در اربعينت پير بايد
که هر خواب ترا تعبير بايد

اگر بي پير باشد اربعينت
بود شيطان در او يار و معينت