ديوان صائب

در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است
در توبه شکسته خرابات گم شده است

خال تو ريشه در شکرستان دوانده است
در خط سبز، شهپر طوطي رسانده است

(در زير آسمان دل بي اضطراب نيست
در چشم ما غنودگيي هست، خواب نيست)

در چشم و دل پاک ز دنيا خبري نيست
در عالم حيرت ز تماشا خبري نيست

رفت ايام جواني، شوق در جانم نماند
هايهوي عندليبان در گلستانم نماند

يکه تازان جنون چون روي در هامون کنند
خاکها در کاسه بي ظرفي مجنون کنند

شمع دل را روشني در وقت خاموشي بود
راحتي گر هست در خواب فراموشي بود

گنج در ويرانه من مار ارقم مي شود
زعفران در سينه من ريشه غم مي شود

خيال زلف او در ديده خونبار مي زيبد
خرام موج در دامان دريا بار مي زيبد

شکوه خامشي در ظرف گفت و گو نمي گنجد
محيط بيکران در تنگناي جو نمي گنجد

دلم در سينه درس ناله مستانه مي خواند
به طرز بلبل ناقوس در بتخانه مي خواند

آثار عشق در دل چون سنگ من نماند
در بيستون من اثر از کوهکن نماند

در خانمان خرابي دل سعي مي کنند
اين غافلان که در پي تعمير خانه اند

کي در تن خاکي دل آگاه گذارند؟
يوسف نه عزيز است که در چاه گذارند

باز دارم نعل در آتش ز پيکان دگر
مي کند در سينه کاوش تير مژگان دگر

در کوي دوست نرخ دل از خاک کمترست
در صحن کعبه قبله نما را چه اعتبار؟

لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغ
بعد ازين در خواب بيند ديده روشن چراغ

عهد خوبانم که مي غلطم در آغوش شکست
شمع صبحم در پي دلسوزي جان نيستم

در لباس از سينه تفسيده آهي مي کشم
شمع فانوسم نفس در پرده گاهي مي کشم

بي تکلف يار خود را تنگ در برمي کشد
ما در آيين محبت امت پروانه ايم

شوق در هيچ مقامي نکند آسايش
در گلستانم و احرام قفس مي بندم

در آشيان به خيال تو آنقدر ماندم
که غنچه شد گل پرواز در پر و بالم

دام اميد در ره ايام بسته ايم
در رهگذار سيل ز خس دام بسته ايم

ما حسرت ديدار تو در سينه شکستيم
اين خار هوس در دل آيينه شکستيم

خوش است چاشني سود در زيان ديدن
رخ بهار در آيينه خزان ديدن