لسان الغيب عطار

اگر صورت اگر معني است اي يار
از او باشد وجود هر دو در کار

درود از حضرتش برجان آن کس
که نامد در جهان مانند او کس

شنيدي در شب اسري کجا شد
همه تابع بدند او مقتدا شد

هنوز آدم ميان آب و گل بود
در آن حضرت بجان حاضر بدل بود

براي حمد حق او در خور آمد
تمامت رهروان را بر سر آمد

چو حق اند خدائي فرد و داناست
نبي در بندگي بيمثل و همتاست

سعادت در ازل مقسوم کردند
مگر او را ازو محروم کردند

عبارت در سخن وانگاه درويش
مگر آن کس که باشد رهزن خويش

معاني بين که چون در ثمين است
محقق را همه مقصود اينست

ببازي در مياور کار خود را
شناسا شو تو از خود نيک و بد را

نگر تا در چه شغل و درچه کاري
مکن با جان خود زنهار خواري

نبايد در شقاوت خرج کردن
از آن دوزخ نبايد درج کردن

چو تو با معدن اصلي روي زود
خدا گردد در اين حال از تو خوشنود

ملک را خدمت ديوان مفرماي
ملک را کار در ديوان مفرماي

چو علم و حکمت و پرهيز کاري
پس آنگه پيشه کن در برد باري

هرآن چيزي که در کون و مکانست
نشان هر يک اندر تو عيانست

يقين گشتش که در باب فتوت
امانت داشتن همت از مروت

امين آن امانت آدم آمد
که ثابت در ديانت آدم آمد

تمامت انبيا جوياي آنند
در اينراه جمله از ما باز مانند

بود در امتم هرجا غريبي
ازين گوهر بود او را نصيبي

امين ميباش در حفظ امانت
مکن يک لحظه اندر وي خيانت

که تا از جمله احرار باشي
ابد در زمره ابرار باشي

بخوان آنرا ز قرآن و ز اخبار
براه شرع در ميباش هشيار

سر مويي مشو دور از شريعت
که تا حقش گذاري در حقيقت

کمال آن شناس و حفظ آن کار
نبد جز در خور سالار مختار