لسان الغيب عطار

ديده معني گشا در روي دوست
جمله عالم گرفته بوي اوست

تو چه داني قدر شاه اوليا
مدح او گفته خدا در انما

در جهان چون او نيايد مرد کار
او حقيقت کرده اينجا آشکار

شرع احمد را بجان بنوشته ام
در حقيقت با خدا پيوسته ام

اي نديده خواجه خود را عيان
تا ابد ماندي تو در بند گران

در عيان و آشکار را ديده ام
از لسان او يقين بشنيده ام

پادشاه ملک معني ام بدان
در لسانم بنگر و اسرار خوان

من بجانان زنده باشم جاودان
چشم بگشا بنگرم در جان جان

هرکه با ما همزبان گردد بحق
کم کند ديگر در اين زندان نطق

اهل ترکند و مجرد در جهان
سوي رضوان باشد ايشان را مکان

چون سگان دربدر خوردي حرام
بر در اهل جهان گردي تمام

از زر و نقره بتان در خانه ات
بت پرستان ميکنند افسانه است

همچو يوسف در تک چاهت کند
گر چه شيري مثل روباهت کند

مرتضي و مصطفي پير تواند
در شريعت رهبر و مير تواند

اين جهانت آتشي دارد بسي
دل در او بستست اينجا ناکسي

در جهان بسيار مردان آمدند
دامن از وي جمله افشان آمدند

اين جهان منزلگه شيطان بود
کي در او جاي خردمندان بود

فخر کردي کين منم در دولت دنيا تمام
نيست چيزي بر من اينجا گه حرام

خورد و خوابم بر طريق عشرتست
در حکومت بر دوامم قدرتست

کامراني ميکنم در اين جهان
نه خبر از دين و دنيا نه ز جان

هرکه در گوشه نشست آزاد شد
همچو شاگردان نيک استاد شد

ناصر خسرو چو در ملکان نشست
آه او از طاق نه ايوان گذشت

اين لسان در درد همراه من است
چونکه پيک حضرت شاه من است

جمله اشيا ز دردم واقف اند
در سما کروبيانم هاتف اند

در حياتم نيست قيد هيچ چيز
ليک دارم ترس بس از بي تميز