لسان الغيب عطار

دست را در دامن کرار زن
دشمنش را سر بزير دار کن

دشمن او هست مردود دني
چونکه بوده در دلش بغض علي

روشناساي امير خويش شو
واز همه اهل دلان در پيش شو

رو تو از مغز دلي روغن بگير
تا بکي در بند زنداني اسير

تو گمان داري در اين تقليد خويش
زان زني بر اهل دل اينجاي نيش

اين شرف عطار را از مرتضي است
زان مقامش همچو عيسي در سما است

اين شرف عطار دارد از ازل
زآن در اين عالم ندارد او بدل

فضل من از چاکري حيدر است
چونکه بابم در حقيقت بوذر است

در سخن بگرفته ام روي زمين
چون لسانم گفت خير المرسلين

در سر قبر علي اظهار شد
بعد از آني جوشش عطار شد

اين لسان دريست از بحر علي
هرکه را اين در بود باشد غني

با خدا کن تو در اينجا وصل خويش
تا بري پي را باصل اصل خويش

اين لسان در بيزباني گفته ام
خويشتن را اندرو گم کرده ام

تو نگردي گرد تيغ اوليا
گر بگردي سر نهي در زير پا

اهل حق کردند جان قربان او
فقر را ديدند در احسان او

باشش مرد خدا در آسمان است
پيش اهل الله اين باشش عيان است

بشنو از من در پناه حق گريز
هر چه از دنياست اينجا گه بريز

حق بظالم کرده است لعنت روا
در کلام خويشتن بسيار جا

ما براه دوست شادان ميرويم
راه ما اينست و ما در اين رهيم

در جهان غواص درياي وبم
ناله و افغان سر آن نيم

يار را در ديده ديده ببين
تا ز کوري وارهي اي کور دين

کمتر از تخمي نه در زير خاک
سبزيي داري اگر هستي تو پاک

دانه خيزد بر زمين خيزد از او
در شريعت فيض ميريزد از او

او بداده شربت مخلص مرا
در چنين حالي مگو چون و چرا

گفت اين شربت دهم بيمار را
ريز اين در کوزه عطار را