لسان الغيب عطار

در لسان شرعست و باطل گشته گم
يادگير اين نکته و بر خويش جم

در لسان اسرار را بنموده ام
راه شرع دوست را پيموده ام

تو بخونم تشنه در راه دين
کي خبر داري ز حالم اي لعين

مرتضي را مدح گفته در ملا
رد گشته از طريق انبيا

کشتني مطلق است در پيش ما
مال و خون او بود برما حلال

آنچه بر من کرده اند اين مدبران
کرده اند با آل حيدر در جهان

گشته بيزار از منافق در جهان
همچو بوذر راست گويد اين زمان

اي پسر فکري بکن در اين جهان
بيشتر زانکت زبان گيرد زيان

ضامنم در روز محشر از تو من
ترک باشد ديگرم با تو سخن

در نگر برحال دنيا اي فقير
پيش از آنروزي که گويندت بمير

سود کي دارد ترا دنيا و زر
گرتو مردي از سر اين در گذر

هرکه از دنيا گذشته مرد مااست
در ره فقرو فنا همدرد مااست

چونکه پندم نشنوي اي واي تو
اتشي افتد در اين اعضاي تو

تو بدست خويش ما را ميکشي
در چنين کشتن بدوزخ ميروي

تا در اندازد ترا چون ابلهان
اين حديث اي نور چشم من بدان

گر بداني يار را در خويشتن
وارهي از مردن و از زيستن

گر بداني تو چه مرغي در جهان
زود پروازي کني بر آسمان

من چو او در کنج فقر بنشسته ام
از بد و نيک جهان وارسته ام

گوشه گير اي جوان مشناس کس
تا نماني در شکر همچون مگس

همچو ما در گوشه بنشين جوان
تا بري گوي فراغت از ميان

گر نيابي همدمي در خود نگر
زانکه همدل با تواست اي بيخبر

تو مشو غافل زيار همزبان
در تن تو روح باشد اي فلان

همزبان خود توئي اي بيخبر
اينه گيرو دمي در خود نگر

دوست را بشناس در جان و دلت
ياروان بيرون کش از آب و گلت

دوست را نتوان در اين صورت بديد
تا نگرداني تو اين کسوت سپيد