لسان الغيب عطار

نيست همتا در جهان عطار را
گر بداني ام شوي همپاي ما

در لسان بنوشته ام اسرار دل
باز رسته از مکان آب و گل

در چنين منزل که من دارم قدم
بيخط شرعش نرانده يک رقم

در طريقت مرتضي را ديده ام
لو کشف از گفت او بشنيده ام

نشنوي اسرار اهل راز را
ره دهي در کلبه ات غماز را

هرکه اودر جهل رفته از جهان
خط گمراهي در او کس اي جوان

دست زن در دامن اهل دلي
تا از آن محصول يابي حاصلي

چند گردي در جهان بهر دو نان
اين ترا باشد بسي اينجا زيان

در قناعت نيم نان کافي بود
هرکه را اينجا دلي صافي بود

حب اين دنيا مرا در دل نماند
چونکه دلدارم به پيش خود بخواند

دست يار خويش گير و جان بده
يا بدرويشي در اينجانان بده

ترک حالم کن برو با دوست باش
اشگ را در راه يار خويش باش

هرکه در عالم خودي خود بديد
ترک عالم کرد وبا جانان رسيد

غافل از مستي و از هشيار هم
زآن فتادي در تک زنار هم

اهل دنيا را نگيري در کنار
وز چنين گمراه کن اينجا کنار

اهل دنياداده اند دين را زدست
گشته اند در بتکده آتش پرست

اهل دنيا دست از دين شسته اند
در پي غولان بيدين رفته اند

مرد گمره رانده درگاه اوست
در ميان نار سوزان راه اوست

تا شوي واقف براين بحر عميق
مرد نادان در نداند از عقيق

از لسان مي پرس راه خويشتن
گر هميخواهي در اينجا زيستن

در لسان الغيب يابي دوست را
بگذر از مغز و مبين آن پوست را

هستي خود را در اين آتش بسوز
چون علي جام شهادت را بنوش

چون حسين بن علي جان باز تو
قبله در کوي جانان ساز تو

هرکه از خود رفت بيرون راه يافت
در حقيقت وصلت الله يافت

در طريقت او فرستاده مرا
تا حقيقت فاش گويم بر ملا