لسان الغيب عطار

در حقيقت يافته ديدار دوست
مغز جان را جوش بيرون کرده پوست

بشنو و کن کار در اين کارگاه
تا نگيرند از سرت ديوان کلاه

جاهل دانا ز سرآگاه نيست
زآن ورا در پيش جانان راه نيست

راه مردان خدا آسان روند
در چنان راهي روان جان ميدهند

ما گمان را از يقين بشناختيم
در يقين دوست خود را باختيم

اين لسان گفته يقين دارد دلم
در يقين دوست حاصل واصلم

اين لسان گفتار سر جان ماست
در دل داناي اين معني نداست

اين لسان را در بغل ميدار تو
تخم معني اش بدل ميکار تو

هرکه او را نيست پرهيز جهان
مرو را انسان در اين معني مخوان

اصل پرهيز است هر بيمار را
تندرستي نيست در افکار را

هرکه او را درک کرده در جهان
همچو حيواني بود بسته زبان

مرد دانا دان خدا بشناخته
جان خود در راه جانان باخته

مست کي در راه هشياري رود
کي چو بيماران به بيماري رود

هرکه واقف گشت از خود يکدمي
باشد او در پيش دانا محرمي

هرکه اندر شرع رفته اين طريق
در حقيقت او بود با ما رفيق

در شريعت بر طريق راست رو
ورنه از کوي يقين ما برو

غسل کن از جملگي رو پاک شو
در فقيري کمتر از اين خاک شو

هرکه او پاکست از آلودگي
تو ورا ميدان در اينجا گه دلي

تو چرا افتاده دنبال وي
درنگر در خاک افريدون و کي

تو مشو در بند اين دنيا چو ديو
تا نتازد برتو اين لشگر بريو

اين جهان زندان مردان خداست
عيش و شاديشان در اينجا کي رواست

اين جهان بفريفته چون تو بسي
نيست پاينده در اين ميدان کسي

اين جهان و جيفه او بيوفا است
آنکه پيوسته در او باشد کجاست

اين زمان با من علي مرتضي است
در لسانم بهر او مدح و ثنا است

مرتضي در جسم عطار است روح
زآن رسد ما را به اهل دل فتوح