لسان الغيب عطار

هرکه بر خواند لسان انسان شود
در طريقت واصل جانان شود

هرکه در يابد لسانم را بيان
او خبر يابد ز سر لامکان

هرکه در يابد ورا دريا شود
پاک و طيب بر مثال ما شود

آمديم اينجا و سر خواهيم باخت
اسب در ميدان سر خواهيم تاخت

مرتضي در فقر همراه من است
کنج وحدت حشمت و جاه من است

در جهان ما را بدو وصلي شنو
از زبان فقر اين معني شنو

عاشق روي نگاري شو چو من
تا رگي باشد ترا در اين بدن

هرکه در عشق بتان مردانه نيست
با فريدالدين درون خانه نيست

ما و عشق و سوزش شبهاي تار
اينست ما را در گلستان نوبهار

در گلستان سخن گل چيده ام
چون رياحين وصل بلبل ديده ام

در زبان خلق افتادم بعلم
کس نيابي همچو من اينجا بحلم

در کنار دوست جان پرورده ام
خوش بکنج خلوتي بنشسته ام

هم زبان اهل رازم راز دان
او مرا کرده در اين وادي عيان

عمر خود را در جهان بفروختي
جامه ماتم ز بهرت دوختي

وقت مردن ميگذاري در جهان
ميروي از دنيي دون بي نشان

تا ابد در لعنت حق مانده
زانکه اهل دل ز پيشت رانده

آنچه از تو در جهان بر من رسيد
هيچ گوشي آن نه بتواند شنيد

با دلم باريست از خلقان چو کوه
درد پر دارم در اينجا زين گروه

زانکه گويندم که تو در پيش ما
واجب القتلي بحکم کيش ما

بشنو از عطار اي سني جواب
گرنه اي غافل در اينجا مست خواب

نيست رحمي بر چنين کس در جهان
کو بود اينجا محب خاندان

شافعي را حب حيدر بيشک است
مرد دانا در اين معني شکست

در لسان بگشاده ام باب صفا
تا درو آيي و بيني روي ما

در حقيقت دل بجانان داده است
تا اساس فقر را بنهاده است

چون سخن از شرع احمد گفته است
در بالماس شريعت سفته است