لسان الغيب عطار

اين زمان عطار غرق بحر شد
در هدايت باب فتح شهر شد

اين زمان عطار از خود رفته است
در بيابان فنا گم گشته است

اين زمان با من علي مرتضي است
در لسانم بهر او مدح و ثناست

مرتضي در چشم عطار است روح
زان رسد از ما باهل دل فتوح

اي پسر با پاکبازان شو رفيق
تا نيفتي در ته چاه عميق

پاکبازان را محمد ره نمود
در شريعت گشته اند عين سجود

پاکبازان سر نهاده در رهش
خوانده اند کر و بيان شاهنشهش

پاکبازان همچو باقر در جهان
جان خود کرده فداي جان جان

پاکبازان عسگري را بنده اند
همچو هادي در جهان دل زنده اند

پاکبازان را خلايق دشمن اند
در حقيقت کمتر از حيض زنند

پاکبازان سر نهاده بر درش
نيست پاکي در جهان چون مادرش

پاکبازان را فريدالدين سر است
در حقيقت نقد نقد بوذر است

در چنين دانش کسي کو جان دهد
پاک از اين درياي سرگردان شود

جان بباز و شو بجانان همنشين
تا بيابي راه در دلها يقين

دوست همراه تواست اي بيخبر
در طلب تو چند گردي دربدر

هرکه در اينجا نديده دوست را
بايدش کندن ز تن اين پوست را

در جهان کاري مکن چون عاقلان
بگذر از منزلگه اين عاصيان

جهل و ناداني بد است اي آدمي
فکر خود کن در جهان گر آدمي

گرد بر گردت بلا بگرفته است
مار غفلت در تن تو خفته است

هرکه در عالم بترسد از خدا
ميرود بر جنت رب العلا

زينهار اي دوست نازاري تو کس
تا نسوزي در جهان مانند خس

رو تو گفت اهل معني گوش کن
شربت کوثر در اينجا نوش کن

با خدا باش و بخود اينراه بر
تا که باشي در ره دين راهبر

در سجودش جمله پنهاني عيانست
حکم دانا بر مه ماهي روانست

من سخن گفتم در اين ويران بسي
هرکه آن را بشنود باشد کسي