لسان الغيب عطار

تو در اين دنيا زبوني همچو سگ
ميدوي تا لقمهگيري بتک

تو در اين دنيا حريصي همچو خوک
همچو جوز کهنه افتاده لوک

تو در اين دنيا نداني حال خود
گشته پا بسته اين مال تو

تو درين دنياي دون گردي هلاک
همچو ناپاکي شوي در زير خاک

گر در اين دنيا بداني وصل خود
همچو پاکان ميروي بر اصل خود

وصل خود را با خدا کن با خدا
چند گردي در بيابان بلا

اين چنين لافي نه در خورد من است
بر ضمير سر دانا روشن است

جان و جانان در لسانم حق نماست
زآنسبب گويم که حق داني کجاست

آدم آمد آينه دلدار بين
خويش را در آينه ديدار بين

غافل از آدم مشو اي مرد کار
تخم آدم را در اين منزل بکار

غافل از آدم شدستي مرده دل
زنده کي دانم ترا در زير گل

در لباس سر معني آمدم
با رفيق جانت اي دل محتدم

در نگر اي دوست يکدم با يقين
تا ببيني اولين و آخرين

در نگر اي دوست اينجا منزلت
تا شود کشف معاني حاصلت

باز گل بيرون کش و خوشباش تو
تا نباشي در جهان اوباش تو

در طريق قل هوالله زن قدم
تا شود يکسان به پيشت بيش و کم

ديده بايد ترا در ديد دوست
تا ببيند آنچه پنهاني دروست

در جهان کي مرد يا بي زنده دل
کو کشد پا از چنين ميدان گل

در نوردد کفر اين دنيا تمام
رحمتي باشد عيان بر خاص و عام

در جهان بشناس اصل کار خويش
بگذر از ناداني کردار خويش

هرکه او در وصل راهي يافتست
دست بنياد جهان بر تافته است

وصلت ما دان به آل احمد است
در ره دين بني ام نصرت است

وصلت ما با علي المرتضي است
احمد مرسل در اين معني گواست

وصلت ما را چه داند خارجي
ميرود در نار همچون دوزخي

وصلت آن کس يافت کو آزاده است
دل ب آزادي در اين کو داده است