لسان الغيب عطار

گفتن من آفتاب بينش است
همچو درياي عمان در جوشش است

گفتن مارا مگو عطار گفت
در اين دريا شه کرار سفت

گفتن ما را شريعت ديده است
ملک معني در طريقت ديده است

گفتن ما دان لسان راز دوست
در دل و گوشم همه آواز اوست

از من اينجا که صداي عشق خواست
در درون گوش صاحبدل نداست

رهبر خود کن لسان در راه دين
تا شوي همخانه اهل يقين

رهبر خود کن کتاب اهل حق
رو نکرداني در اينجا زين ورق

رهبر خود کن نبي را در جهان
تا درين دنيا تو گردي کامران

رهبر خود کن علي را در طريق
به از اين رهبر نمي يابي رفيق

رهبر خود کن ولايت در کرم
همچو مردان اندرين ره زن قدم

هر که در آزار مردي بوده است
ناگهان از غيب تيري خورده است

باد لعنت بر چنين کس در جهان
گو بيازارد ولي را از زبان

ترک آزردن کن و بنواز کس
مرغ زيرک را نداري در قفس

ترک آزردن کن و دلشاد شو
در عمارات دلي آباد شو

ترک آزردن کن و بشنو تو پند
خوش بروي خلق در شفقت بخند

ترک آزردن کن و درويش شو
واز تمام رهروان در پيش شو

ترک آزردن کن و در علم کوش
شربتي از ساقي کوثر بنوش

هر که جانان يافت خود را گم کند
همچو يونس راه در قلزم کند

رو بجانان وصل کن خود اي پسر
لحظه در جان جانان کن نظر

هرکه جانان يافت از خود وارهيد
گشت در درياي وحدت ناپديد

تو در اين دنيا ز جان آگاه شو
بر تمام ملک سلطان شاه شو

تو در منقل بغفلت رفته
چون خسي بر روي دريا خفته

تو در اين دنيا بخوردن راضيي
پيرو گاوان شيخ و قاضيي

تو در اين دنيا شدي حمال تن
ديگرم کفر است با تو اين سخن

تو در اين دنيا چرا مي ميخوري
مرغ دينت را تو دامي مينهي