لسان الغيب عطار

هرکه يابد در گلستان همدمي
کي بود باکش چو يونس ازيمي

تو چو يونس در درون بحر شو
راز جان از بطن ماهي مي شنو

هرکه او داناست از جان آگهست
در دل دريا و ماهي اش رهست

هرکه دانا گشت در وادي عشق
او بود اندر جهان هادي عشق

در حقيقت بين که اينجا واصلم
اين شده از جان جانان حاصلم

گر تو مردي چشم معني در گشا
تا ببيني روضه فردوس را

از خدا غافل نباشي اي حکيم
تا شوي در روضه رضوان مقيم

از خدا غافل نباشي اي جوان
تا نميري همچو سگ در کاهدان

از خدا غافل شدن گمراهي است
در طريق شرع بي همراهي است

از خدا غافل شدي ايواي تو
در جهنم ميشود ماواي تو

از خدا آنکس که اينجا غافل است
در طريق راستان او جاهلست

از خدا هرکس که اينجا روي تافت
در محل مرگ ايمان مي نيافت

از خدا هر کس که او برگشته است
در بيابان بلا سرگشته است

هرکه با شيطان خورد اينجا شراب
ميشود در آتش دوزخ کباب

جهد کن در اين جهان تجريد شو
نه بدنبال کس از تقليد شو

جهد کن تا وارهي از کبر و کيد
چند باشي در ميان اهل قيد

قيد دنيا مرد را ويران کند
در ره وسواس چون شيطان کند

در تو تاثيري نکرده راز ما
کر شده گوشت از اين آوازما

در تو نگرفته است پند اهل دل
چون خران پايت فرو رفته بگل

پند پر دادم ترا در اين لسان
گر بداني بگذري از آسمان

بشنو اين پندم که پندم سود تست
در حقيقت جملگي بهبود تست

هرکه از پندم بگيرد بهره
خور بود در پيش او چونذره

در گلستان من اينجا گه درآي
تا به بيني غلغل مرد خداي

رشته ام پيوسته با او در ازل
ميبرم اين رشته همراه اجل

رشته اعضاي من اندر کفن
با نکير و منکر آيد در سخن