لسان الغيب عطار

پيشوايم در ره تحقيق اوست
دين و ايمان و سرتوفيق اوست

پيشوايم اوست در عين اليقين
بهر اين گشته بما ملعون بکين

پيشوايم اوست در دنيا و دين
مينهم بر خاکراه او جبين

پيشواي من حسين بن علي است
در شريعت قره العين علي است

پيشوايم غير او نبود کسي
گفته ام در ظاهر و باطن بسي

دشمن او را شده جنت حرام
در درون هاويه دارد مقام

خاک من گرد تراب کربلاست
در چنين خاکي ترا حاجت رواست

بعد ما بينند ما را در جهان
انحريفان لطيف زنده جان

در جهان ما را لسان داده خدا
کرده ام اينخانه معني بنا

در جهان آنچه ولايت گفته است
از لسانم اين بيان بنوشته است

در حقيقت يافتم سر کهن
کي رسد کس را بما اينجا سخن

در حقيقت آمدم از پيش دوست
زانسبب گفتار من اينجا نکوست

در حقيقت يافتم خود را بقا
مي ندانم اندر اينجا جز خدا

گفت پيش از گفت تو دانسته ام
چاره دردت در اينجا کرده ام

ما بياد او در اين دنيا خوشيم
سوي آن دنيا به آسان ميرويم

ما بياد يار در کنجي رويم
تا نداي راز او را بشنويم

دوست با تو در دلست اي بيزبان
همچو کورانش نمي بيني عيان

دوست با تو تو از او بس غافلي
در حقيقت پيش دانا جاهلي

در حقيقت کن نظر با خويش آ
ترک کن بر خويشتن اينجا جفا

در حقيقت آمدي سلطان دل
بهر زلفت سر زند سنبل ز گل

گر تو مردي حيدر کرار بين
در وجود خويشتن آن يار بين

شاه مردان ديده بينا بود
کور جاهل را در اين غوغا بود

من نه اين اسرار از خود گفته ام
وين در درياي قدرت سفته ام

خلق عالم را مگو ز اسرار دل
کور ماند از جاهلي در زير گل

خلق عالم را زبان در بند باد
با شياطين نارشان پيوند باد