لسان الغيب عطار

توبه کن از هر چه کردي پيش از اين
تا دهد ره در خودت اينجا زمين

توبه گرگي دهندت در جهان
واي بر حالات تو اي بيزبان

هرکه بي توبه بميرد پاک نيست
جاي او ميدان که در اين خاک نيست

هرکه بي توبه جهان بدرود کرد
در حقيقت خدمت نمرود کرد

هرکه بي توبه برفته هالکست
در گرفتاري به بند مالک است

توبه کن اي لعين در اين جهان
تا نباشي همنشين عاصيان

توبه کن زود از يزدان بترس
تا بدوزخ دربرندت در مرس

غير از اينم نيست با تو اي پسر
گفتگو در عالم معني دگر

چند گردي گرد بغض اهل دل
عاقبت گردي در اين عالم خجل

درنگر در اينجهان حق را بدان
چند گردي گرد ناحق اي جوان

هرکه ناحق کرد و بي توبه برفت
اي زمان در نار او دارد نشست

هرکه دارد با من بيدل کرم
همرهم در سوي جنت ميبرم

هرکه با من کرد اينجا گاه رحم
کي بسوزد مرو را در نار لحم

هرکه کرده شفقتي بر اهل راز
او نيابد در ره کوره گداز

ظلم باشد آنچه برخود ديده
خويش را در طوق لعنت کرده

ميفريبند اهل صورت را بدم
در چنين غفلت ندارد هيچ غم

تو بسي صورت پرستي کرده
در چنين صورت ز عالم رفته

آنکمر در ماتمت بدهد بکس
با تو ميگويم نگهدار اين نفس

مرده آنانند که نادان رفته اند
در کمند صيد شيطان گشته اند

مرده آنانند که دنياشان خوشست
کرده اند در اينچنين جائي نشست

تو باين دنيا مکن دل بستگي
تا نماند در دل تو خستگي

تو دراين دنيا شدستي در گرو
آنچه کشتي اندر او ميکن درو

تو در ايندنيا چرائي بيزبان
گر خرد داري ببر از اين مکان

هستي خود کرده ام زير وزبر
يکدمي در نيستي ام کن نظر

هستيم اينجا فلک درهم شکست
در زمين نيستي اين طاق بست