لسان الغيب عطار

گفته رهبر در اينجا گه شنو
تا شوي اهل يقين را پيشرو

از بدان جور فراوان ديده ام
در دل شبها بحق ناليده ام

از بدان دلخسته ام در اينجهان
با فغان و درد و زاري همزبان

از بدان دارم دلي پر درد و سوز
در سياهي است ما را ديده روز

از بدان جانان مرا کرده خلاص
در لسانم او نهاده سر خاص

از بدانم در جهان آزاد کرد
خانه ويران من آباد کرد

از بدان در راستي يابي امان
کوش اندر راستي اينجا بجان

زينهاري پند من در گوش گير
شربت نور صفاتم نوش گير

زينهاري دل نه بندي در جهان
بگذر از وي روي کن سوي جنان

در جهان غير از بلا و درد نيست
ليک واقف باش کو بي مرد نيست

مرهمش اينجا شفاي درد بود
شربت از دست خودم در خورد بود

در سبوي خم خود انداز مي
بشکن اينجام جم و خمهاي کي

مست شو اندر سماع و چرخ زن
ورنه بنشين در پي آن چرخ زن

خويش را در صورت آرايش کند
برسر بستر ترا مالش کند

يار را بشناس در خود کن نظر
گر ترا هست از درون خود خبر

هرکه او خود را شناسد در جهان
او بود قطب زمين و آسمان

هست رسوا آنکه او در جهل مرد
پرشده پيمانه اش اينجا ز درد

تو نه آگاه از حال دلم
زآنسبب گوئي در اينجا باطلم

از بدي کس ميرود در سوي نار
از بدي رو توبه کن صد زينهار

اولت منزل در اينره توبه است
رو براه توبه کن کين ره بهست

هرکه او در راه توبه رفته است
بيشکي نزديک جانان زنده است

توبه کن پس قدم در راه نه
وين لسانرا بردل آگاه نه

توبه کن همچو مردان اي جوان
تا بماني از شياطين در امان

توبه کن در توبه محکم باش تو
تا به بيني صورت نقاش تو

توبه کن تا شربت کوثر خوري
دين بايمان کن در اينصورت توي